MüBARAT a. (ar berâ'ef ten mübarat). Esk.
1. Bir eş ya da ortaktan anlaşarak ayrılma.
2. Misillemede bulunma.
1. Bir eş ya da ortaktan anlaşarak ayrılma.
2. Misillemede bulunma.
Kaynak: Büyük Larousse
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ
“Şüphesiz sen pek büyük bir ahlâk üzeresin.”
Kalem Sûresi, 68/4