MüBEDDEL sıf. (ar. tebdilden mübed- del). Esk. Değiştirilmiş, değişmiş, dönüşmüş: "Fakat bilmelidirler ki, nikbinlik gevşer, hattâ en küçük hadiseler karşısında bedbinliğe mübeddel olur" (Y. K. Beyatlı).
Kaynak: Büyük Larousse
وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ
“Şüphesiz sen pek büyük bir ahlâk üzeresin.”
Kalem Sûresi, 68/4