SAHABET, -tl a. (ar. sahabet, arkadaşlık, söyleşi). Esk.
1. Kayırma, haiz çıkma: "Havva buna kail olmaz elbet / Nisvana odur kılan sahabet" (A. H. Tarhan).
2. Sahabet etmek, kayırmak, korumak.
1. Kayırma, haiz çıkma: "Havva buna kail olmaz elbet / Nisvana odur kılan sahabet" (A. H. Tarhan).
2. Sahabet etmek, kayırmak, korumak.
Kaynak: Büyük Larousse
Yorumlar
Yorumlar
Yorum Gönder