TAGAYYüB a. (ar ğayb'dan tağayyüb). Esk.
1. Gözden uzaklaşma, ortalıkta görünmeme.
2. Tağayyüb etmek, görünmemek, gözden kaybolmak.
1. Gözden uzaklaşma, ortalıkta görünmeme.
2. Tağayyüb etmek, görünmemek, gözden kaybolmak.
Kaynak: Büyük Larousse