TAHAŞŞüT a. (ar. haşedden tahaş- şüt).Esk.
1. Yığılma, birikme: "Nehayasızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı" (M. A. Ersoy).
2. Tahaşşüt etmek, eylemek, birikmek, yığılmak.
1. Yığılma, birikme: "Nehayasızca tahaşşüt ki ufuklar kapalı" (M. A. Ersoy).
2. Tahaşşüt etmek, eylemek, birikmek, yığılmak.
Kaynak: Büyük Larousse
Yorumlar
Yorumlar
Yorum Gönder