TEBE a. (ar. tâbi'nın çoğl. tebe'e'deri).
1. Tabı olanlar.
2.Tebei tabiin, üçüncü kuşak müslümanlar topluluğu. (Bk. ansikl. böl.)
*ANSİKL. Müslüman olarak Hz. Muhammet'i görenlere eshap ya da sahabe, en az bir sahabeyi görmüş müslümanlara fabiin, tabiinden bir ya da birkaç kişiyi görmüş müslümanlara da tebei tabiin ya da etbau tabiin denir. Hz. Muhammet bu üç kuşaktan övgüyle söz ettiğinden müslümanlar arasında bunlara özel bir saygı duyulur. Hadis, fıkıh ve tefsir başta olmak üzere ıslami bilimlerin larının saptanmasında ve kurulmasında bu kuşağın büyük katkısı olmuştur. Başta imam Malik. imam Şafii, Evzai, Sevri, Şube gibi mezhep imamları, müçtehitler ve hadisçiler olmak üzere birçok İslam bilgininin de içinde bulunduğu bu kuşağın mensuplarına 835 ten sonra rastlanmaz.
1. Tabı olanlar.
2.Tebei tabiin, üçüncü kuşak müslümanlar topluluğu. (Bk. ansikl. böl.)
*ANSİKL. Müslüman olarak Hz. Muhammet'i görenlere eshap ya da sahabe, en az bir sahabeyi görmüş müslümanlara fabiin, tabiinden bir ya da birkaç kişiyi görmüş müslümanlara da tebei tabiin ya da etbau tabiin denir. Hz. Muhammet bu üç kuşaktan övgüyle söz ettiğinden müslümanlar arasında bunlara özel bir saygı duyulur. Hadis, fıkıh ve tefsir başta olmak üzere ıslami bilimlerin larının saptanmasında ve kurulmasında bu kuşağın büyük katkısı olmuştur. Başta imam Malik. imam Şafii, Evzai, Sevri, Şube gibi mezhep imamları, müçtehitler ve hadisçiler olmak üzere birçok İslam bilgininin de içinde bulunduğu bu kuşağın mensuplarına 835 ten sonra rastlanmaz.
Kaynak: Büyük Larousse
Yorumlar
Yorumlar
Yorum Gönder