üZüNTüLü sıf.
1. üzüntü, acı duyan bir kimse; bu duygusunu belli eden bir tutum, bir ifade için kullanılır; üzgün: Bizden ayrılacağı için çok üzüntülüydü. Telefonda üzüntülü bir sesi vardı.
2. üzüntü veren; üzücü: üzüntülü bir haber.
3. üzüntü içinde geçen: En üzüntülü günlerimde hep yanımdaydı.
1. üzüntü, acı duyan bir kimse; bu duygusunu belli eden bir tutum, bir ifade için kullanılır; üzgün: Bizden ayrılacağı için çok üzüntülüydü. Telefonda üzüntülü bir sesi vardı.
2. üzüntü veren; üzücü: üzüntülü bir haber.
3. üzüntü içinde geçen: En üzüntülü günlerimde hep yanımdaydı.
Kaynak: Büyük Larousse
Yorumlar
Yorumlar
Yorum Gönder