Sabahın üçünde umutsuzca aşıksan ve telefonu...

Sabahın üçünde umutsuzca aşıksan ve telefonu kullanamayacak kadar gururluysan, özellikle de onun oralarda olmadığını düşündüğün anlarda, kendine çullanırsın ve bir akrep gibi kendi kendini sokarsın ya da; hiç yollamayacağın mektuplar yazarsın ona; volta atar, söver ve dua edersin, sarhoş olursun, ya da kendini öldürür gibi yaparsın.

Bir süre sonra bu da durulur. Eğer yaratıcı bir bireysen -unutma, bu noktada boktan bir hiçsin-kendine bu acıdan bir şeyler çıkarıp çıkaramayacağını sorarsın. İşte o gün sabahın üçünde benim başıma gelen de tam buydu. Ansızın acımın resmini yapmaya karar verdim.“ 

Tam olarak yatağa girip uykuyu beklemeye başladığım sırada meydana geliyor bu tür hadiseler.Aklıma gelen konulara,hikayelere ait cümleler öylesine kümülatif  ki sanki birisi bombayı bırakıp  olanca çabukluğuyla uzaklaşıyor olay mahalinden.Zamana karşı yarışta böylece başlıyor.Indiana Jones stili atlayışla yataktan uçarak bilgisayarın güç düğmesine  basmam bir oluyor.Hadi başlayalım…

Henry Miller - ” Uykusuzluk “