UFACIK sıf. (ufaktan ufak-cık > ufacık). 1. Çok ufak, küçücük: Ufacık bir ev. Ufacık bir çocuk. 2. Ufacık tefecik, kısa boylu, za...
UFACIK sıf. (ufaktan ufak-cık > ufacık).
1. Çok ufak, küçücük: Ufacık bir ev. Ufacık bir çocuk.
2. Ufacık tefecik, kısa boylu, zayıf çelimsiz kimse için kullanılır.
1. Çok ufak, küçücük: Ufacık bir ev. Ufacık bir çocuk.
2. Ufacık tefecik, kısa boylu, zayıf çelimsiz kimse için kullanılır.
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR