MAHZUH sıf. (ar. mahzün). 1. mutsuz, kederli, hüzünlü bir kimse, bu durumunu dışa vuran şey için kullanılır: Mahzun bir karı. Yüzün...
MAHZUH sıf. (ar. mahzün).
1. mutsuz, kederli, hüzünlü bir kimse, bu durumunu dışa vuran şey için kullanılır: Mahzun bir karı. Yüzünde mahzun bir ifadeyle bana baktı. Mahzun gözler.
2. Hüzün veren: Mahzun türküler söylemek.
3. Bir kimseyi mahzun etmek, onu üzmek, üzüntü vermek. || Mahzun olmak, üzülmek, hüzünlenmek; boynu bükülmek.
1. mutsuz, kederli, hüzünlü bir kimse, bu durumunu dışa vuran şey için kullanılır: Mahzun bir karı. Yüzünde mahzun bir ifadeyle bana baktı. Mahzun gözler.
2. Hüzün veren: Mahzun türküler söylemek.
3. Bir kimseyi mahzun etmek, onu üzmek, üzüntü vermek. || Mahzun olmak, üzülmek, hüzünlenmek; boynu bükülmek.
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR