MüSTEMİN sıf. (ar. müste'min). Esk. 1. Sığınan, aman dileyen. 2. Canını kurtarmak şartıyla teslim olan. —isi. huk. Başkasını...
MüSTEMİN sıf. (ar. müste'min). Esk.
1. Sığınan, aman dileyen.
2. Canını kurtarmak şartıyla teslim olan.
—isi. huk. Başkasının ülkesine emanla, doğrusu hususi izinle giren şahıs. (Bu şahıs müslüman, zımmi ya da harbi, doğrusu İslam memleketinde devamlı oturmayan yabancı da olabilir. Müsteminler cizye verirdi, toprak alırlarsa bundan da haraç alınırdı.)
1. Sığınan, aman dileyen.
2. Canını kurtarmak şartıyla teslim olan.
—isi. huk. Başkasının ülkesine emanla, doğrusu hususi izinle giren şahıs. (Bu şahıs müslüman, zımmi ya da harbi, doğrusu İslam memleketinde devamlı oturmayan yabancı da olabilir. Müsteminler cizye verirdi, toprak alırlarsa bundan da haraç alınırdı.)
Kaynak: Büyük Larousse
YORUMLAR