Birisi, kabuk tutmuş yaralarımızı okşamay...
Birisi, kabuk tutmuş yaralarımızı okşamaya başladığında, cırt diye açılıveriyor ve oluk oluk kanama başlıyor yeniden. Birine teslim olduğumuzda ve içimizi döktüğümüzde, bedenimiz ve ruhumuz kan içinde kalıveriyor. O yüzden değil mi, içimizde tutmalarımız, birine teslim olmaktan korkmalarımız, ortalıkta tedirgin ve gergin dolanmalarımız?
“anlatsam mı, anlatmasam mı?” kararsızlığımız..
“bu sevgi beni acıtır mı?” kuşkularımız..
Her zaman seni üzecek birileri olacaktır. Tek yapmamız gereken; sevginin bize vadettiklerine güvenmeyi sürdürmek, ama kime ikinci defa güveneceğimizi de iyi seçmek.
Gabriel Garcia Marquez - ‘’
One Hundred Years of Solitude Audiobook
‘’
YORUMLAR