Gülüşünün parlaklığı demir bir balyoz gibiydi.<br/>Gülüyordu ama- amaları çoktu…<br/>Bana çok nedenli kendimi hatırlattı;<br/>O kelebekler sokağında kaç kez öldürüldüğümü,<br/>Ve kaç defa daha uyuşmam gerektiğini unutsam da<br/>’Ve unutmam ben yaşamayı.’ desem de...