Tabii bir iç ıssızlığıydı. Yürürken düşün...
Tabii bir iç ıssızlığıydı. Yürürken düşünüyordu insan, gülerken düşünüyordu, birini yanıtlarken, telefonla konuşurken, birine bir şey söylerken, resim yaparken, kimileyin rüyada bile, bambaşka bir yerde bambaşka kişilerle birlikteyken düşünüyor ve sorular,soruların bacağından yakalayıp kaçmalarına izin vermiyordu. Acaba böyle miydi? O da böyle mi duyumsuyordu?
Boyuna sormak zorunda kalıyordunuz:sevip sevmediğini, bir sokağın başında, lamba altında durmuş,sizi bekleyen, sizin beklediğiniz bir kişi için..sevdiyse ne kadar sevdi, sevgisi azaldıysa, usanç, bıkkınlık, alışkanlık hali, ne kadar azaldı, dün sevdi mi, hiç sevmedi mi, niye o kadar seyrek birlikte olduk, niye sevdiğini her zaman söylemedi, yalnızca sorulduğunda söyledi…
Sonra korkular bastırıyor, dünün, geçmişin, bugünün, yarının, daha öte bir zamanın beylik korkuları.
Selim İleri - ‘’ Kötülük ‘’
YORUMLAR