Temple sokağında bir oda buldum. Filipin...

Temple sokağında bir oda buldum. Filipin ...

Temple sokağında bir oda buldum. Filipin restoranının üstünde. Havlu, çarşaf ve yastık kılıfı hariç iki dolardı. Odayı tuttum, yatağın üstüne oturup hayatım üzerine karamsar düşüncelere daldım. Neden vardım? Şimdi ne olacaktı? Kimleri tanıyordum? Kendimi bile tanımıyordum.

Ellerime baktım. Bir yazarın yumuşak elleri, köylü bir yazarın yumuşak elleri, güç işler yapmaya uygun olmayan. Ne yapabilirdim? Etrafıma bakındım, şarap lekeleri ile kaplı duvarlara, çıplak döşemeye, Figuera sokağına açılan küçük pencereye. Aşağıdaki Filipin restoranından yemek kokusu geldi burnuma.

Arturo Bandini’nin sonu bu muydu? Burada, şu gri şiltenin üstünde mi ölecektim? Birileri beni buluncaya kadar haftalar geçebilirdi.

“Ne işin var burada’’ diye sordum kendi kendime. Nefret ediyorum buradan, bu yalnız kentten nefret ediyorum. Neden beni istenmeyen bir öksüz gibi kendinden uzaklaştırıyordu? Yeterince acı çekmemiş miydim? Canımı dişime takıp çalışmamış mıydım? Neydi benimle alıp veremediği? O bitmeyen taşralılık duygusu, başından beri taşıdığım ait olmama inancı mı?

John Fante - “ Wait Until Spring, Bandini”