KAYIT 147 ... Şimdi burada bir sır var, herkese söylenmez! Her an abdestli olmazsa insan, bir nevi riyâ hareketi olmuş olur. “Nasıl olur Efe...
KAYIT 147
...
Şimdi burada bir sır var, herkese söylenmez!
Her an abdestli olmazsa insan, bir nevi riyâ hareketi olmuş olur.
“Nasıl olur Efendim?”
E biraz dinle de bak nasıl olur anlarsın.
Cenâb-ı ALLAH diyor ki: “Ben her an seninle beraberim! Cesedinin Beni hatırlaması için abdestli bulun!”
Evliya-yı kirama abdestli gezmek farzdır.
Bir an Cenâb-ı ALLAH’ı, içinde olduğunu unuttuğu dakikada onlar cünüb olur, böyle velilik mertebeleri vardır.
Halbuki, yalnız ibâdet edeceğimiz zaman abdest alırsak Cenâb-ı ALLAH: “Yalnız ibâdet edeceğin zaman demek Beni hatırlıyorsun!” demektir, işte bu bir nevi riyâ hareketi olmuş olur.
Haksız bir tecavüzün, sesiz ve tevazu’ içinde hilmiyyetle karşılığı bir nevi hayâ ve edebdir.
Onun için: “El edebü hayrun mine’z-zehebi” buyurmuştur Cenâb-ı Peygamber.
Edeb altından hayırlıdır.
Edeb, burdaki edeb… Önünü iliklemek yahut şunlar bunlar.. onlar zâten cesedî edeb.
Canım kedide bile var. Kedi yemek yer, tuvâletini yapar abdest eder, yeri koklanır kapatır. Bunlat tabiî edeblerdir.
Zâten bu tabiî edeblerini ortaya çıkarmayan adam, başka türlü edeb olmaz, o edebsiz de değildir.
Edebsizlik, edebini kaybetmiş demektir.
Onu yapmayanda, zâten edeb yoktur nesini kaybetsin!
Bu tecavüz ya dışarıdan olur, ya içerden.
Dışarıdan olan ruha karşıdır, içeriden olan cesede karşıdır.
Ekseriyet dışarıdan olandan utanır.
İçeriden olanın farkında değildir, çünkü bu bizzât kendisidir.
Önünü iliklemesini unutur insan biri derki: “Yahu donun görünüyor!”Hemen yüzü kızarır örter, bu dışarıdan gelene göredir.
Bir de İçerden gelen vardır.
“Nasıl olur?”
Evinde (çırılçıplak) gezemezsin oğlum, kimse yok diye!
ALLAH her yerde Hazır ve Nazır!
Onun için setr-i avret İslamlara farzdır.
“Kuldan utanamayan ALLAH dan utanamaz!” lakırdısı bunu başka ve basit fakat anlaşılması güç bir ifadesidir.
Bilirsiniz Resûl-i Ekreme ilk inanan kadındır, Hazreti Hatice Vâlidemiz.
İslamda ilk şehid olan yine kadındır, Sümeyye binti Hubbat, Ammar ibni Yaser Hazretlerinin vâlide-yi muhteremeleridir.
Ebu Cehil tarafından kargıyla öldürülmüştür bilirsiniz.
İslam oldu, “islamdan çık!” diye.
Bu mubârek kadın islamın ilk şehididir işte, şehidler şehidi en büyüğüdür.
ALLAH şefaaatına nâil eylesin!
Fazilet biraz da cebirle teşekkül eder oğlum, zorlan teşekkül ettireceksin.
Onun için Cenâb-ı ALLAH azabdan haber veriyor: “Seni şöyle yakarım böyle yakarım!” diyor.
İnsanoğlunun çirkin-aşağı arzu ve isteklerini örten incecik ve nazik bir perde vardır, onun ismine işte hayâ derler.
Hayâ İnsanoğlunun süsüdür, kadının da en büyük varlığıdır.
Bir gün Resûllullah’ın huzuruna Ümmü Hâlet isminde bir kadın, yüzü örtülü halde geliyor.
Harbde şehid olan oğlu hakkında haber almak için.
Sahabelerden bazıları: “Oğlunu sormağa geldin, yüzün de örtülü!” demişler kadına.
Kadın: “Oğlumu kaybettiysem, hayâmı da kaybetmedim ya!” demiş.
“Ama bu gün yüz örtme yok, hayâsızlık mı?”Hayır değil, “hayâsızlık” demek istemiyorum.
Yüz örtmek hayâ değildir ammaaa!
Azizim hayânın en büyük süslerinden biridir.
Güzel elbise yaptırdın değil mi? Bir kıravat takarsan güzel olur.
Bu işi ne kadar yumağa sarasan sar bitmez.
ALLAH’ın insan ruhuna gömdüğü hayâ, asıl sahibini buluncaya kadar ilk insan ve peygamberden en büyük insan ve peygambere kadar mukaddes bir bayrak koşusu halinde elden ele teslim edilerek devâm eden, yıkılması mümkün olmayan bir fıtrat tezahürüdür, insanda bir yaradılış tezahürüdür.
Köpek, kırdan gelir şehre caddede, dikkat edersen kuyruğunu kıçının altına alır. “Korktuğundan mı?”
Hayır,
Şaşırdığından mı?
Hayır.
Kalabalık yeri gördü, bir tuhaf oldu adam!
Bu tuhaf olmada biraz, hayânın ortaya çıkması vardır.
İnsan olduğu için ALAH hayâyı insanın içine koymuştur.
Hayâ olduğu için, yani Cenâb-ı ALLAH, hayâyı halk ettiği için insanda mevcuddur.
Cenâb-ı ALLAH bir Hadis-i kudsîde diyorki: “Ben başı bembeyaz olmuş, 80'i 90'nı aşmış halis kuluma süal sormaktan hayâ ederim!” diyor. ALLAH bile utanıyor.
O halde hayâ ALLAH’ın nakışlarındandır.
Hazreti Osman Hayâ Makamında haşr olacaktır, Hadisdir bu!
Bir defa kendi âlet-i tenasülüyesine bakmamıştır Hazreti Osman.
Yarın ruz-u mahşerde Halıkın önüne gittiği zaman başı yerde hiç süal sorulmayacak ona “Sağa dön!”doğru mübârek yerine git emrolunacak.
İslam, insanın yüzüne şu nurdan satırı yazdı: “Hayâ ile doğdun hayâ ile Bana geleceksin!” diyor Cenâb-ı ALLAH.
Hayâ içinde olan, ölmez oğlum!
Onun için öldüğümüz zaman bizi gusl ederler, örterler.
Bu hayânın en basit, en gözle görülen, elle tutulan şeyleridir.
İslam İnsan, HAKK’ın Zâhiridir. HAKK da, insanın Bâtınıdır, içidir.
En büyük suçu küçültmek, en küçüğünü büyütmek insana yakışmaz.
Söz çok uzadı, ben sana bir şey söyleyim mi azîzim!.
Hakîki temiz bir İslâm’ı, nur gibi bir İslâm’ı, kadın olsun erkek olsun çocuk olsun, kurşun gibi eritmek mümkün olsa, suya dökerseniz...
Hani kurşunu suya dökersen bir şekil alır ya, bu hakîkî Müslümanı kurşun gibi eritip suya dökersen çıkacak şekil nedir bilir misin?
Öyle eğri-büğrü bir şekil değildir, Gül'dür gül, Gül şekli çıkar!
Bu gülü koklamak için insanın biraz kendi kendine yaklaşması lâzımdır.
Kendi kendine yaklaşan insan, hayâ içinde olan erkek ve kadındır.
Sözümü bitirmeden, gaybın eşyâda ve her şeyde tel tel ihtizâzındaki gizli işâretleri sezenlere selâm olsun!
Kasım Ağa meşhur mîmar! Beyazıd Câmiinin mîmarı.
Beyazıd Câmisi yapıldığı zaman, mihrabın yanlış olduğunu pâdişaha söylemişler.
Mîmara sormuş:
“Hayır, pâdişahım doğrudur!” demiş.
Beyazıd, velî biliyorsunuz, Yavuz Sultan Selim’in Babası.
Câmiye giriyor: “Kasım ağa Buranın mihrabı yanlış!” demiş
“Zannetmem şevketlum!!” diye cevab veriyor Kasım ağa.
Beyazıdi Velî, Kasım Ağa’ya: “Gel! Çık sırtıma!” diyor.
“Nasıl olur?”
“Emrediyorum çık sırtıma!” diyor.
Kasım Ağa, pâdişahın sırtına çıkıyor.
“Bak!” diyor.
Bir de ne görsün hakîkatte mihrab yanlışmış!
Bir velînin sırtına çıkmak demek: “Yâ RABBî şuna göster orayı!” demektir.
Onun için:
“Arz-ı Vâsi’ ister isen gir velînin kabzına
Arş u Kürsîden geniştir bir velînin Âyesi!”
Hudeybiye Musalahasında bile, ağaç altında el elin üstünde koymuşturlar, yemin etmiştirler, en üstündeki el, Cenâb-ı Sallallâhu aleyhi ve sellemindir: “O el ALLAH’ın eLİdir!” buyurmuştur.
Kamer şakk olurken parmağını uzattı, Kudret-i İlahî ordan tecellî etti.
İnsana bakın, ne kadar büyük kıymet veriliyor ki Cenâb-ı ALLAH, ordan emir verip de kameri şey etmiyor, insanın içinden gelip oraya işâret ediyor!
Tekrar mihrabı düzeltiyor lala!
Ahaaa bu hekâyeyi anlayanlara da bizim selâmımız olsun oğlum, yoruldum artık!
Fakat, biraz daha konuşacağım!
Hiçbir hakîkat yoktur ki, gömülü olduğu yerde çürüyüp gitsin!
Bu gömülü hakîkatler çağı uzadığı takdirde, bir gün muhakkak ortaya çıkar.
Geçenleri rahatsız etmemek için toprağa batmış küçük bir taş parçası, durup dururken duvar boyunda bir engel gibi ortaya çıkabilir unutmayın bunu!
İşte Kaderin Sırrını bu noktada aramak lâzımdır, çok mühimdir burası!
Zâten “olacak veya olmayacak” diye mutlak bir ölçüsü olmayan “Hayat” isimli Esrar Tablosunun bütün inceliği bu noktada değil midir?
Kaderde ne varısa o olur oğlum!
Târih perdesine aksetmiş olanlar, mazlumlarla zâlimlerin, haklı haksız boğuşmasından ibâret büyük bir insanlık trajedisidir.
Bu, “Olacak veya Olmayacak” diye hüküm vermenin netîcesidir.
O hâlde “Olacak, Olmayacak” diye şüphe İslâm’da yoktur.
“Ümitsizlikten bâzen bir güç doğar” bu İslâm’ın sözüdür.
“Kötülükten meded umulmaz!” bu da İslâm’ın sözüdür.
Onun için “Haksızlığa uğradım!” diye isyan etme!
Suçsuzların kanı da, kurumaz oğlum!
Kan kurumadı mı tekeffülü Cenâb-ı HÂLIK’tadır.
ALLAH cümlemizi ıslah eyleye!
Âmin!..
(Muhterem Hocamın bu vaazu nasihatları, 11 Maysı 968 Cumartesi günü dükkanımızda yapılmıştır.)[fb_vid id="10153399537304751"]
YORUMLAR