KAYIT 154 … İslam insan ki secdeye günde beş defa kapanır, bu secde de insana görünmeyen atlastan Ahmedî bir libas giydirilir. Gıybet bu lib...
KAYIT 154
…
İslam insan ki secdeye günde beş defa kapanır, bu secde de insana görünmeyen atlastan Ahmedî bir libas giydirilir.
Gıybet bu libası yegâne kirleten nesnedir.
O halde buyurun gıybet edin bakalım.
Gıybet kelimesi islamın Kalb Lügatında yoktur arkadaş!
O halde bilmediğin kelimeyi içinde saklamak, bilmediğin cehenneme pusulayı çevirmektir.
Hased, gıbta, kanaatsizlik, hiddet, hepsinin kökü gıybettir.
İnce hassas islam terazisinde gıybet tartılırsa verilecek cevap nedir biliyor musunuz?
Gıybet eden bence İslam değildir ağam!..
Kâinât diyoruz, kimisi tabiat adını veriyor, ve başımızdan savıyoruz..
Kayalıklar, ağaçlar, dağlar, dalgalar, göller, denizler şelaleler, binbir ses dereler var, başımızın üstünde dalgalanan rüzgarla sürülen derin lacivert umman, türlü şekiller alan; kâh ateş, kâh yağmur, kâh dolu döken kara bulutlar bunlar neler? Nasıl şeyler?
Aya gidiyoruz 800.000 km lik yol.
Saatte 42 000 km süratla 100 km giden otomobille 8-9 ayda varırız.
Halbuki ay bize en yakın yıldız ohoo en yakın yıldız, doğrusunu ararsanız bunu şimdi de bilmiyoruz asla da bilemeyiz.
Mücerred kelimeler kabuğu içinde başlayıp gidiyoruz işte o kadar.
Fennî ilim, bu hadisatın işlemesindeki kanunları keşf ve izahtan başka bir şey değildir.
Buluşlar da bu kanunların işlettiği şeylerin sun’î olarak taklidinden ibarettir.
Yapma çiçek dolu piyasada, aynı çiçek gibi fakat büyümez, nesil vermez, hayat yok, kokmaz.
Bunların karşısında büyük bir ruh tevazu’u ile dize gelmek sözle değil huşuu ile kafanı secdeye koyacaksın.
Gönül ehlinin yanındaki edeb batınî bir muameledir.
Dağınık toprakları destici birleştirip desti yapar.
Başka misal gösterirsem korkarım aklın karışır, aha bu desti hikayesi …
“Neyimiş Efendim dağınık toprakları destici birleştirip desti yapar!”
Evet, düşün biraz bak içinde neler var.
Gönlün köşesiz köşesi var oğlum, köşesiz köşesi var orayı bul, bunların hakikatı orada görünür
İnsana, İlahî Azameti ruhunda hissettiği gibi konuşmağa yetkili yaratılmamıştır, hisseder o kadar, anlatılamaz kelime kalıbına dökülemez.
O halde ay bize en yakın 800 000 km.
Kardaşım “Şah damarından daha sana yakınım” Diyor Cenâb-ı ALLAH.
Aydan daha yakın, ay bize 800 000 km, en yakın yıldız!
O halde ayda, semada bir şey arama!
Yol bir adımlık yol!
Kendinden geçtiğin zaman onu bulursun şah damarından daha yakiyn olanı.
Şimdi kendi kendinize sorarsınız: “Kendimizden nasıl geçelim Hoca Efendi?”
Kardaşım onu da ben mi öğreteyim sana!.
Kafasına bir darbe yiyen, hani kovboy filimlerinde herifin arkadan geliyor, kafasına tabancanın kıçıyla bir tane vuruyor herif komaya girer de…
Aha onun gibi, manevî bir darbe yemen lazım!
Bu darbe nerden gelecek, kendi kendine ya vurursun, bu darbe ya senden olur, yahut da benden aha vurdum kafana darbeyi daha ne istiyorsun?
“Efendim benn..”
Artık daha işi karıştırma oğlum sözüm bu kadar.
Haksız olarak alınan her şey Mânâ Âlemi ile gönlün arasına kalın bir perde çeker.
Kimin velî olduğunu kimse bilmez. Esasen çoğu zaman kendilerini belli etmezler çünkü buna izinleri yoktur.
Bâzen bunlar günlük konuştuğumuz kişiler arasındadır, biz onları bilemeyiz fakat onlar kendilerini bilirler.
Bir kimse kulluğun vasıflarından câhil olursa, RABB’ın vasıflarından da câhildir.
Yani kendisini anlamayan Hakk’ı anlayamaz!
“Men lem ya’kul insanen, lâ ya’rifu kaderi’l-insan”
“İnsan olmayan insanın kadrini bilmez.”
Birisi fazla konuşur birisi az konuşur.
“El ârifu lâ yetekellemu, ve’l- mütekellüm lâ ya’ruf”
“Bilen söylemez oğlum, söyleyen de mırmır eder bilmez.”
Bu işlerin halli için şunları bilmek gerek, yakın olmak lâzım yakın!.
“Yakın ne demek?”
Bir şeyi tereddüdsüz bilmek, şükretmek gerek.
Şükür, gönlün her ni’meti veren Hakk’a bağlılığıdır.
İnsanın kemâli, İlahî nusha ile insanî nushaya vakıf olmakla mümkündür.
İnsanın kendi vucudunun aslında izafî, Halik’ın adem yani yokluğa mensub bir imkan olduğunu anlasa ancak o zaman asıl vucuda yani, Cenâb-ı Hakka yönelir.
''Ben insanı kendi sûretimde yarattım!''
Bu, kulun haklı olmasını icâb ettirmez.
Yani “Ene’l- Hakk!” dedirmez insana.
Nefsini anlayan Hakk’ını anlar, Hakk’ı bilir.
“Men arefe nefsehu fekad arefe Rabbehu ''
Akılları gözlerinde olarak, her şeyi maddî bir düşünce çemberi içinde görüp mânâ değerlerini çiğneyip geçmeğe çalışanlar, diğer taraftan bilgin görünenler ve yüzyılların altında ışık gibi yeryüzüne yayılan ince hükümlere kendi kafalarınca tefsirler ilâve ederler!
Bu edenler yeni nesli şaşkına çevirmişlerdir.
“İlerici-Gerici” hikayeleri bunlardır.
İki akım arasında kalan sular bulanık kalır oğlum, bulanık olur.
Âbid olmadan ârif olamaz insan.
ALLAH'a muhabbet iddiasında bulunup: “Ben ALLAH'ı seviyorum” deyip gece karanlıkta ALLAH'tan gafil olarak uyuyanlar yalancıdırlar.
Can kulak ol bu lafa, Can kulak ol!
Gül bahçesi gibi toplananların kârı değildir bu ancak..
Rasûlü Ekrem bir sahabeye bir köle bağışladı.
Sahabe köleyi evine götürür, sahabenin karısı “Rasûlullahın verdiği kulun hakkından gelemeyiz, hakkına belki riayet edemeyiz!” diyerek köleyi azad ederler.
İşte ağam Heybet ve Celâl makamını bilenlerin halidir bu!
İç kaynaklarıyla bağlantısını kaybetmiş insan, âdeta makinalaşır bu laflardan birşey anlayamaz.
İslamda akıl ile iman tam bir ahenk halinde kalb deryasından akar.
İslam Dini kalıp dini değil kalb dinidir haa!
İman namazdan üstündür.
İnsan üzgün olduğu zaman namaz kılamaz iman için hüzün mevzu’ bahis değildir.
Bunları niye düşünmedin, namazsız iman ALLAH indinde makbuldür, ama imansız namaz olmaz.
Namaz kalıptır, iman ruhtur. Ruhsuz kalıp neye yarar?
Namazın canı, bir nevi kendinden geçiştir ki şekilleri dışarıda kalır.
Namazın bir başı bir sonu vardır ki tekbirle başlar selâmla biter.
Başı sonu olan her şey kalıptır oğlum!
Halbuki ibadetin bir ruhu vardır ki kalıba sığmaz.
Namazda kıbleye dönülür. Halbuki asıl Kâbe gönlündedir.
Bak ne diyor Âyet-i kerime Nur Sûresinde.
“Zorla kötülüğe sevkedildikten sonra şüphe yok ki ALLAH onların suçlarını örter, çünkü ALLAH Erhamu’r- Rahimindir.”
Aha bir iki lakırdı ettik ama boğazım yoruldu oğlum, gıybet bu…
Şimdi, tecessüsü bırakan “şu neyidi bu neyidi? Acaba bunu nasıl öğrenirim?” demeyen adam gıybet edemez.
Gıybet etmeyen de ömründe yalan söyleyemez.
Hakiki İslam kalmak istiyorsaaan Cenâb-ı ALLAH’ın emirlerini yaparken O’nun senin âdeta hamuruna karışmış olacağını istersen “vele zikrullahu ekber” en büyük zikir sana senden yakiyn olan seninle beraber ALLAH'ın zikridir.
Aha bunu anlamak istersen, Rasûlullahı memnun etmek istersen, yarın âhirette Liva-i Rasûlun altında kollarını sallayarak rahat rahat akrabanmış gibi yanına gitmek istersen, Rasûlulluh’ın yüzünü güldürüp ellerinden öpmek istersen, gıybet etme oğlum!
Gıybet edersen; namazın da haccın da her türlü şeyin bedava uçar gider jimnastik olur oğlum jimnastik olur!
Aha benim bildiğim gıybet bu kadar ama doğru ama yanlış!
Bilmem ben böyle öğrendim böyle biliyorum.
Bunu daha iyi söyleyenler bilir amma o gıybetle imtihan geçiren adamdır.
Meselâ şöförlük imtihanı geçiren adama, şöförlüğü sorabilirsin. Ben şöförlük imtihanı geçirmem, otomobilin de hiç bir yerinden anlamam!
ALLAH beni gıybetle imtihan etmediği için aha bende bu kadarcık gıybeti biliyorum işte ahaa bu kadar gardaşım!
Dinleyen bir zât: ALLAH razı olsun![fb_vid id="10153582471899751"]
YORUMLAR