Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar'ın en bilinen eserlerinden biridir. Timaş Genç baskısıyla 168 sayfadır. Kitaptan seçilen bu sözler, okur oylarıyla sıralanarak burada toplandı.
Portakal Çiçekleri'den En Beğenilen Alıntılar
Onu bugüne dek fark etmemiş olduğuma üzülmüş, içerlemiştim.
📖 Sayfa 19 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Rüzgârın esintisiyle portakal çiçekleri yaprakları yerde sürükleniyor, koparılıp atılan hayallerim gibi uzaklara uçup gidiyordu.
📖 Sayfa 98 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Hayatımın bütün şansları onun olsun istedim.
📖 Sayfa 29 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Bir insanın kalbine ulaşmaya çalışırken de dikenler misali kötü duyguları aşmak gerekmez miydi?
📖 Sayfa 43 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Bedenimiz değil belki ama zihinlerimiz her defasında sayısız dokunuşla yaralanıyordu.
📖 Sayfa 51 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
“… Kendinizi açıklamanıza bile fırsat vermezlerdi. Bildiğiniz doğruları bile söylemeye korkar hale gelirdiniz.”
📖 Sayfa 49 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Çocukluk, sınırı büyüklerce çizilmiş dar bir bölgede çizgilere basmadan oyun oynamaya çalışmakmış.
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
(.)
Okuldaki kütüphaneyi en çok ziyaret edenlerden biriydim.
📖 Sayfa 24 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Kemalettin Tuğcu'nun kitaplarıyla da burada tanışmıştım.
Bu acıklı romanları okurken hüzünlendiğim, zaman zaman ağladığım için tuhaf bir utanca kapılırdım. Hatta bir keresinde, henüz bitirdiğim bir kitabın üzerine sınıftaki arkadaşlarımın önünde gözyaşlarımı tutamayınca alay konusu olmuştum.
Çocukluğunu doyasıya yaşamaya çalışan bir çocuğun çabası gelecekte bir gün kitaplara bile konu olabilirdi.
📖 Sayfa 22 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
O an içimden bir parçanın kopup gittiğini hissettim. Kalbim yerinden sökülmüştü.
📖 Sayfa 97 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Bazen zor zamanlarımızda en yakınlarımızdan destek bekleriz. Fakat bize en büyük destek yine kendimiziz.
📖 Sayfa 111 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Kendim için tasarlayamadığım neşeli çocukluğu, gelecekte doğacak çocuklarım için istiyordum. Benim çocuklarımın kuralları ve yasakları olmayacaktı. Ceza, tehdit, dayak neymiş bilmeyeceklerdi. Sınırsız bir alanda kendileri özgür hissedecek, hiç sevgisiz kalmayacak ve hep mutlu olacaklardı.
📖 Sayfa 12 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Köyde doğup büyüyen her çocuk gibi tabii ki ben de çiftçi olarak yetişiyordum.
📖 Sayfa 27 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Kendi ağacımın gölgesinde uyumanın, kitap okumanın, öylesine oturup hayaller kurmanın keyfi bir başkaydı.
📖 Sayfa 153 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Bak gideceksen hemen şimdi söyle, haber bile vermeden birdenbire çekip gitme! Çok üzülüyorum sonra.
📖 Sayfa 111 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Ah Gökyüzü! Sen ne şanslı bir çocuksun!"
📖 Sayfa 12 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Yanan kitabı izlemek içimi acıtmıştı. Kitapların yakılmak için değil, okunmak için var oldukları inancındaydım.
📖 Sayfa 151 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Öyle güzel ve eşsizdi ki ona hayranlık duymamak elde değildi.
📖 Sayfa 159 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Birbirimize anlatacağımız ne çok hatıramız birikmişti. Yüz yüze gelip de konuşacağımız günü iple çekiyordum.
📖 Sayfa 120 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Biz insanlar doğanın sahibi değil, yalnızca bir parçasıyız. Açgözlü olmamalı, doğaya saygı duymalıyız.
📖 Sayfa 122 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Bir ağaç, kendisini kesmeye gelen baltaya, 'Beni keseceğin için üzülmüyorum, sapın benden, ona üzülüyorum, ' demiş,"
📖 Sayfa 111 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Dayak yiyen illa bedeniniz olmak zorunda değildi. Aklınız, kalbiniz, ruhunuz da hırpalanabilir, sizi geri dönülmez acılara sürükleyebilirdi.
📖 Sayfa 98 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
İnsan en çok zararı yine kendi yakınından görüyor...
📖 Sayfa 111 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Babalar eve ekmek getiriyorlardı ya nasıl olsa , çocuklarına sevgi göstermeseler de olurdu !!!
📖 Sayfa 48 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Sana çiçek getirecektim ama koparmaya kıyamadım," dedi tebessüm ederek. "Fakat daha iyi bir yol buldum. Seni çiçeğe götüreceğim. Böylece ne çiçek incinmiş olacak ne de sen bu hediyeden mahrum kalacaksın."
📖 Sayfa 156 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Dışlandığımı düşündüğüm için içime kapanıyor, kitaplara sığınıyordum. Açıkçası bu durum hoşuma da gidiyordu. Kendi halinde olmayı seviyordum. Kitaplar arkadaşlarımın, ailemin yerine geçiyordu.
📖 Sayfa 24 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Çocukluk, sınırları büyüklerce belirlenmiş dar bir bölgede çizgiye basmadan oyunlar oynamaya çalışmakmış, bunu yaşayarak öğreniyordum.
📖 Sayfa 12 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
O giderse yapayalnız kalacaktım.
📖 Sayfa 50 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Beni böyle bir acının ortasında bırakıp gittiği için kızgınlığım hiç geçmeyecekti.
📖 Sayfa 99 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Bazen de beklemediğimiz goller yiyebileceğimizi unutma ama. Hayat da böyledir çünkü,"
📖 Sayfa 118 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Çocukluğumu elimin tersiyle bir kenara iterek hemen şimdi büyümeye razıydım.
📖 Sayfa 101 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Rüzgâr saçlarımızı tarayıp yanaklarımızı öperek geçip gidiyordu. Rüzgâr bizim arkadaşımız, yoldaşımızdı. Rasim Abim bir keresinde böyle söylemişti. Yorgun, bitkin olduğumuz anlarda tatlı bir esintiyle yüreğimizi ferahlatır, üzgün olduğumuzda yanaklarımızdaki gözyaşlarını kurutur, kendimizi yalnız hissettiğimizde şefkatle saçlarımızı okşar, bir hapis hayatı yaşıyormuş gibi tutsak olduğumuzu düşündüğümüzde bize özgürlüğü hatırlatırdı. Rüzgâr bir bilgeydi ve ona kucak açmak bizim vazifemizdi.
📖 Sayfa 18 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Kuşluk vakti, gözlerini yeni yeni açmaya çalışan günün uyanma çabasıydı.
📖 Sayfa 52 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Gökyüzü her sabah kendini maviye boyayan küçücük bir çocukmuş. Gündüzleri bembeyaz bulutlarla oyunlar oynayıp Kuşlarla konuşur, rüzgârla dans ederek ufuk çizgisinde yürür dururmuş. Gece olduğunda hayaller kurarak parlak ışıklara dokunur, uykusu gelince de üzerine siyah bir yorgan çekip yıldızlara sarılarak uyurmuş.
📖 Sayfa 11 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Sen yine de terliyken kucak açma rüzgâra!" diyerek gülmüştü. "Hasta olursun sonra."
📖 Sayfa 18 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
“İyi duygulara ihtiyacımız vardı. Kendimizi kötü hissettiğimiz zamanlarda gözümüze hiçbir şey güzel görünemezdi ki…”
📖 Sayfa 43 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Fakat uzaklaştıkça yalnız kaldığımı, yalnız kalınca da kendimi daha iyi hissettiğimi fark etmiştim.
📖 Sayfa 13 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
“𝙰𝚢𝚗ı 𝚊𝚖𝚊𝚌̧ 𝚞𝚐̆𝚛𝚞𝚗𝚊 𝚋𝚒𝚛 𝚊𝚛𝚊𝚢𝚊 𝚐𝚎𝚕𝚎𝚗 𝚒𝚗𝚜𝚊𝚗𝚕𝚊𝚛ı 𝚑𝚒𝚌̧𝚋𝚒𝚛 𝚔𝚞𝚟𝚟𝚎𝚝 𝚢𝚎𝚗𝚎𝚖𝚎𝚣𝚍𝚒.”
📖 Sayfa 139 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Tepenin eteklerinden inerek köyü çevreleyen sütleğen-ler, çakırdikenler, kangal dikenleri, yarpuzlar, papatyalar, gelincikler ve yaban gülleri rengarenk bir örtü oluştururdu.
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Kendim için tasarlayamadığım neşeli çocukluğu, gelecekte doğacak çocuklarım için istiyordum.
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Hayatıma ansızın giren bu davetsiz misafiri uzaklaşırken seyrettim. Ne kadar da güleç bir insandı. Kendimi yalnız, mutsuz hissederek kafamı kaldırmadan yürüyüp gelmiştim bu tepeye. Şimdi gökyüzüne bakıyor, gülümsüyordum. İyi duygulara ihtiyacımız vardı. Kendimizi kötü hissettiğimiz zamanlarda gözümüze hiçbir şey güzel görünemezdi ki...
📖 Sayfa 43 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
...boğazımda büyük bir ekmek lokması varmış da yutamamışım gibi hep orada kaldı yaşadığım acı.
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Öğrenebildiğim kadar öğrenmek en büyük amacımdı.
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
“Bir sabah kuşluk vaktinde uyandım. Kuşları düşündüm. Niçin uçtuklarını, telaşlarını ve sabah neşelerini… Uçabiliyor olsaydım neler yapacağımı düşündüm sonra. Aklıma türlü türlü hayaller gelmişti.”
📖 Sayfa 120 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Çocukların sevgiye ihtiyacı vardır.
📖 Sayfa 51 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Çocukluk sınırı büyüklerce çizilmiş dar bir bölgede çizgilere basmadan oyun oynamaya çalışmamış."Bunu yaşayarak öğreniyordum
📖 Sayfa 12 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
“Etrafındaki dikenler, ağacı boğuyormuş gibi görünüyordu şimdi bana. 𝔹𝕚𝕣 𝕚𝕟𝕤𝕒𝕟ı𝕟 𝕜𝕒𝕝𝕓𝕚𝕟𝕖 𝕦𝕝𝕒ş𝕞𝕒𝕪𝕒 ç𝕒𝕝ışı𝕣𝕜𝕖𝕟 𝕕𝕖 𝕕𝕚𝕜𝕖𝕟𝕝𝕖𝕣 𝕞𝕚𝕤𝕒𝕝𝕚 𝕜ö𝕥ü 𝕕𝕦𝕪𝕘𝕦𝕝𝕒𝕣ı 𝕒ş𝕞𝕒𝕜 𝕘𝕖𝕣𝕖𝕜𝕞𝕖𝕫 𝕞𝕚𝕪𝕕𝕚?”
📖 Sayfa 43 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
-“Küçük!” diye seslendi bana. “Sen oyunlarını oynasana! Ağacı niye dert ediniyorsun? Kurumuş bir ağaç zaten bu!”
📖 Sayfa 113 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
-Bence kuruyan, sizin kalbiniz!” dedim.
“Sonraki günlerde boğazımda büyük bir ekmek lokması varmış da yutamamışım gibi hep orada kaldı yaşadığım acı. Derin acıların hiç durmadan kendilerini hatırlatabilmek için bu türden yaratıcı yolları vardı.” 
📖 Sayfa 100 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Rüzgâr bizim arkadaşımız , yoldaşımızdı…
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Yorgun, bitkin olduğumuz anlarda tatlı bir esintiyle yüreğimizi ferahlatır, üzgün olduğumuzda yanaklarımızdaki gözyaşlarını kurutur, kendimizi yalnız hissettiğimizde şefkatle saçlarımızı okşar, bir hapis hayatı yaşıyormuş gibi tutsak olduğumuzu düşündüğümüzde bize özgürlüğü hatırlatırdı. Rüzgâr bir bilgiydi ve ona kucak açmak bizim vazifemizdi.
"İyi duygulara ihtiyacımız vardı."
📖 Sayfa 43 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
‘Başkaları üzerinden beklentilerde bulunmak yerine kendimizden beklentimiz olmalı.’
📖 Sayfa 112 · Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
"Fırsatların çoğaldığı şehir hayatında insanlar belki de önce fırsatçılığı öğreniyordu."
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar
Sıkça Sorulan Sorular
Portakal Çiçekleri kimin eseridir?
Portakal Çiçekleri, Özgür Balpınar tarafından yazılmıştır.
Portakal Çiçekleri kaç sayfadır?
Portakal Çiçekleri, 168 sayfadır (Timaş Genç baskısı).
Portakal Çiçekleri'nin en ünlü sözü nedir?
“Onu bugüne dek fark etmemiş olduğuma üzülmüş, içerlemiştim.”