Valeria Luiselli'den derlenen bu 100 söz, okurların yıllardır en çok paylaştığı satırlardandır.
En Beğenilen Valeria Luiselli Sözleri
“Romanlar uzun solukludur. Romancılar
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Öyle olmalarını ister. Kimse tam olarak
Ne anlama geldiğini bilmez, ama herkesin dilindedir işte: uzun soluklu. Bir bebeğim ve ortanca bir oğlum var. Nefes aldırmıyorlar bana. Benim yazdığım her şey kısa soluklu.
Öyle olmak zorunda.
Soluklanacak yer az burada..”
Az uyuyordum. Kötü besleniyordum. Basit bir hayatım, belli rutinlerim vardı.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Ortadan kaybolmak çok kolaydı. Kırmızı bir palto giymek, tüm ışıkları söndürmek, başka bir yere gitmek ve uyumak üzere eve dönmemek çok kolaydı.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Açıklama yapmaktan daha çok yoran başka bir şey yok beni. Kafam karışıyor, tökezliyorum, sersemliyorum.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Süt üreten biri olmak kolay değildi, hiçbir zaman değildir.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İnsanlar başkalarının afaki ölümlerini fark edemeyecek kadar meşguldür kendi hayatlarıyla.
📖 Sayfa 66 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Sattığı kitaplardan bahsederdik; genel olarak kitaplardan bahsederdik.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Pazarları bazen sevişirdik.
“Dünya en ufak bir değişiklik belirtisi göstermediğinden uğurlu bir işaret beklentisiyle kütüphaneden yeni aldığım kitabı okumaya koyuldum. Hiçbir şey olmadı; ben de hava kararıncaya dek kitap okumaya ve sigara içmeye devam ettim.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Bir seferinde birisi karakteri oluşturanın başarılı jest ve mimiklerin devamlılığı olduğunu söylemişti.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“…bir şeyin sessiz varlığına alıştığınız an, o şey ya kırılır ya da ortadan kaybolur. Çevremdeki insanlarla olan bağlarım da aynı geçicilik nitelikleriyle mimlenmiş durumdaydı: Onlar da ya kopar ya da ortadan kaybolurlardı.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Yıllardır uyuyor, uyuşuk ve hissiz yaşıyorum sanki.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Neden sevgiye paralel hafif bir nefret de daima var ki?
📖 Sayfa 150 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
“Bu koca evde yazı yazabileceğim tek bir
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Köşe bile yok. Çalışma masam bebek bezleri,
Oyuncak arabalar, transformers oyuncakları,
Biberonlar, çıngıraklar ve henüz ne olduklarını
Anlayamadığım neslelerle dolu. Ufacık şeyler
Her yanı kaplıyor, Salona geçip bilgisayarımı
Kucağıma alarak koltuğa oturuyorum.
Ortanca salona geliyor:
Ne yapıyorsun anne?
- Yazıyorum
Kitap mı yazıyorsun?
- Sadece yazıyorum..”
Huzursuzluğun çamuru içinde yuvarlanan bir domuz gibi içlerinde süzülüyorum.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
"Neden hayvanların hayvanat bahçesinden, senin de bu evden çıkmana izin yok anne?"
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Artık geceleri yazıyorum; sigara ve içki içmek (...) canımın istediği her saatte yazardım çünkü bedenim bana aitti.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Herkesin deliler gibi gezdiği o şehirde ben pek gezmezdim. Evden yayınevine, yayınevinden kütüphaneye giderdim.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Bir hayatın içinde yığınla ölüm vardır. Genellikle farkına varılmaz bunun; insanın sadece bir kez öldüğüne inanılır. Fakat kişinin her an, sürekli öldüğünü fark etmesi için olan bitene az biraz dikkat etmesi yetecektir.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Suçlananın kusurlarına dair, suçlayanın dile getirilmemiş erdemlerini de illa ki içeren bir liste çıkarmak.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İnsan belki de en son zindeliğini kaybediyor. O da kaybedildikten sonra kişi bir kemik ve küskünlük deposuna dönüşüyor. Eskiden zinde bir insandım...
📖 Sayfa 130 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Genç olmakla yaşlı olmak arasındaki fark, ölümü ne kadar ciddiye aldığımızla alakalıymış gibi geliyor bana. Gençken hayatı öylesine küçümserdim ki hep daha gösterişli, daha abartılı ölümler hayal ederdim. İşin boktan yanı şu, şimdi sadece yaşamak isterken ağır, aşağılayıcı ve sıkıcı bir ölümün cefasını çekiyorum.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Müzik ve dans olmasaydı insan hiçbir şey yazamazdı.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
"Belki de gitsem daha iyi olur. Gitmeme izin veriyor musun?"
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
"Belki de ölürsün."
"Belki de çoktan ölmüşümdür."
“İnsanlar ölür, arkalarında da sorumsuzca hayaletlerini bırakırlar ve sonra herkes, hem kişinin kendisi hem hayaletleri, kendi hesabınca yaşamaya devam eder."
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“…insanlar başkalarının afaki ölümlerini fark edemeyecek kadar meşguldür kendi hayatlarıyla.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Güneşli bir köşede bir sigara yaktım ve bir şeyler olmasını beklemeye başladım.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Dünya en ufak bir değişiklik belirtisi göstermediğinden uğurlu bir işaret beklentisiyle kütüphaneden yeni aldığım kitabı okumaya koyuldum. Hiçbir şey olmadı; ben de hava kararıncaya dek kitap okumaya ve sigara içmeye devam ettim.
Cehennemin günün birinde dönüşebileceğimiz korkunç insanlar olduğunu düşünmüştüm.
📖 Sayfa 73 · Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
İnsanların genel olarak anlamadıkları şu: Kişinin bir hayatı geride bırakmasının nedeni başka bir hayata başlamasıdır.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Açıklama yapmaktan daha çok yoran başka bir şey yok beni.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Kendi yarattığım dünyalarda hayatımı sürdürmemin imkansız olduğunu söyleyebilir, benim yüzümü de ikiye ayıran bir yara olduğundan bahsedebilirdim. Belki küvette sevişebilirdim onunla. Belki de seviştim.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Bütün romanlarda ya bir şeyler ya da birileri eksiktir. Bu romanda ise kimse yok. Bir zamanlar ara ara metroda gördüğüm bir hayalet dışında.
📖 Sayfa 72 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Ülkenin tamamı," dedi babam, " devasa bir mezarlık ama yalnızca bazılarının doğru düzgün mezarları var çünkü pek çok hayatın hiçbir önemi yok. Pek çok hayat silinip gidiyor, tarih dediğimiz çöp girdabında kayboluyor.”
📖 Sayfa 259 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Annelerimiz bize konuşmayı öğretiyor, dünyaysa susmayı.
📖 Sayfa 28 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
“Hayır, burada ilham falan bulmuyoruz, karşımızda güzel olduğu kadar kırık dökük bir ülke buluyoruz, bir şekilde artık biz de onun bir parçasıyız, dolayısıyla biz de kırık döküğüz, utanç duyuyoruz, kafamız allak bullak, bazense umutsuz hissediyoruz ve bu konuda ne yapılabileceğini bulmaya çalışıyoruz.”
📖 Sayfa 24 · Bana Sonunu Söyle, Valeria Luiselli
“Gitgide daha çok yalan söylüyordum, hatta hiç gerekmeyen durumlarda bile. Sanıyorum yalanın mantığı da bu zaten: Bir gün bir taş koyduğun yere ertesi gün iki taş koyman gerekiyor.”
📖 Sayfa 57 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Mutsuzluk yavaş yavaş filizlenir. İçinizde bekler sessizce
📖 Sayfa 132 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
sinsice. Onu beslersiniz, her gün karnını doyurursunuz
kırıntılarınızla - arka bahçenizde bağlı duran ve izin verdiğiniz takdirde elinizi isıracak olan köpektir o. Mutsuzluk vakit ister ama önünde sonunda sizi bütünüyle zapt eder. Ve işte o zaman mutluluk -o sözcük- sadece ara ara ve her seferinde de ani bir hava değişimi gibi gelir.
“Artık o kadar sık ölmüyorum. Daha nezih ve güçlüyüm galiba. İyi besleniyorum ve çekimlenemeyecek bir zamanın içindeyim, - miş'li gelecek zamanın içinde.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Senin kendini algılama biçiminle başkalarının seni algılama biçimi arasında sonsuz ve bağdaşmaz bir uçurum olduğunun farkında mısın?
Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
Karşındakinin damarına basmam istiyorsan kişisel ahlâkını tartışmaya aç.
📖 Sayfa 45 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Sanıyorum yalanın mantığı da bu zaten: Bir gün bir taş koyduğun yere ertesi gün iki taş koyman gerekiyor.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İnsanların genel olarak anlamadıkları şu: Kişinin bir hayatı geride bırakmasının nedeni başka bir hayata başlamasıdır.
📖 Sayfa 59 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Dünya olduğu gibi olan her şeydir.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Bir hayatın içinde yığınla ölüm vardır. Genellikle farkına varılmaz bunun; insanın sadece bir kez öldüğüne inanılır. Fakat kişinin her an, sürekli öldüğünü fark etmesi için olan bitene az biraz dikkat etmesi yetecektir. Şiirsel bir ifade değil bu.
📖 Sayfa 65 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Korku -gündüz vakti, güneşin alnında- somut bir şeydir ve
📖 Sayfa 195 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
yetişkinlere mahsustur: otoyolda hız yapmak, beyaz polis-
ler, muhtemel kazalar, silahlı ergenler, kanser, kalp krizi, kökten dinciler, büyük ya da orta boy böcekler.
Geceleyin korku çocuklara mahsustur. Kaynağını anlamak
daha zordur, adlandırmak daha güç. Gece korkusu, çocuklarda,birtakım şeylerdeki ufak nitelik ve biçim değişiklikleridir, bir bulutun güneşin önüne aniden geçip de renklerin normal hallerine göre daha donuklaştığında olduğu gibi mesela.
“Annelerimiz bize konuşmayı öğretiyor, dünya ise susmayı.”
📖 Sayfa 28 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Fakat sonların başlangıcını prova etmeyi, eski korkuları gözden geçirmeyi seçiyoruz hep, bir şekilde bunu seçiyoruz.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Bir hayatın içinde yığınla ölüm vardır. Genellikle farkına varılmaz bunun; insanın sadece bir kez öldüğüne inanılır. Fakat kişinin her an, sürekli öldüğünü fark etmesi için olan bitene az biraz dikkat etmesi yetecektir.”
📖 Sayfa 65 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İki tür insan vardır: Öylece yaşayıp gidenler ve hayatlarına biçim verenler.
📖 Sayfa 27 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
"Ülkenin tamamı," dedi babam, " devasa bir mezarlık ama yalnızca bazılarının doğru düzgün mezarları var çünkü pek çok hayatın hiçbir önemi yok. Pek çok hayat silinip gidiyor, tarih dediğimiz çöp girdabında kayboluyor, " dedi.
📖 Sayfa 259 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Bir mekânı ev, bir hayat planını hayat yapanın ne olduğu açık değildir hiçbir zaman.
📖 Sayfa 25 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Çok uzun süre yalnız yaşadığınızda hala hayatta olduğunuzu teyit etmenin tek yolu eylem ve nesneleri açık bir şekilde, anlaşılır bir sözdizimiyle ifade etmektir.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Dikkat! Hayaletlerle haşır neşir olursan, sen de onların arasına karışırsın.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
-“Sözcükler de mi yavaş yavaş ortadan kayboluyor?”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
-“Ne demek istiyorsunuz?”
-“On yıldır bir ağaç görmüyorsanız “ağaç” sözcüğünün bir anlamı var mıdır?”
Fakat insan yalnız geçmişe nostalji duymaz. İleriye dönük nostaljiye kapılmamıza sebep olan yerler de vardır. Bulduğumuz an kaybedildiklerini bildiğimiz, bir daha asla oradayken olduğumuz kadar mutlu olamayacağımızı bildiğimiz yerler.
📖 Sayfa 51 · Sahte Belgeler, Valeria Luiselli
Bazı insanlar, hayatlarının bir çıkmaza girdiğini fark ettiklerinde her şeyi havaya uçurup baştan başlıyorlar. Onlara hayranım…
Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
İnsan bir saksının içindeki bir bitkinin kendi ruh halini ya da daha beteri, sevdiği birinin ruh halini yansıttığına inanıyorsa hayal kırıklığına veya daimi paranoyaya mahkûmdur.
📖 Sayfa 20 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Aile içindeki sohbetler dilsel arkeolojiye ait olur. Paylaştığımız dünyayı inşa eder, bir palimpseste yerleştirir, şimdimize ve geleceğimize anlam kazandırırlar. Peki ama ileride kendi özel arşivimize daldığımızda, aile kasetimizi yeniden dinlediğimizde bir hikaye oluşturacak mı acaba? İşitsel bir peyzaj oluşturacak mı? Yoksa moloz, enkaz ve kuru gürültü gibi mi gelecek kulağa?
📖 Sayfa 43 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
" Vedalaşma bulanıktı çünkü ayrılık hala gerçek değil sanki."
📖 Sayfa 79 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
İnsan belki de en son zindeliğini kaybediyor. O da kaybedildikten sonra kişi bir kemik ve küskünlük deposuna dönüşüyor.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Tanık olduğumuz şeyi doğrulamak istercesine dönüp bakıyoruz.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Cansız nesnelere metonimik bir değer atfetmekten daha sakıncalı bir şey yoktur. İnsan bir saksının içindeki bir bitkinin kendi ruh halini ya da daha beteri, sevdiği birinin ruh halini yansıttığına inanıyorsa hayal kırıklığına veya daimi paranoyaya mahkumdur.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Durum şu ki, insanlar tek bir yaşamda defalarca ölür.
📖 Sayfa 116 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Cümleleri tam da hayal ettiğin tonlamayla dile getirebilmek.”
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Gitme ihtiyacı duyuyorsa gidebiliyorsa veya gitmek zorundaysa herkes gidiyor.
Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
"...ve başkalarının sözcüklerini okumak, bir süreliğine onların zihinlerine yerleşmek kendi düşüncelerime açılan bir kapı oldu her zaman."
📖 Sayfa 76 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Bir hayatın içinde yığınla ölüm vardır. Genellikle farkına varılmaz bunun; insanın sadece bir kez öldüğüne inanılır. Fakat kişinin her an, sürekli öldüğünü fark etmesi için olan bitene az biraz dikkat etmesi gerekecektir.
📖 Sayfa 65 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Mekanı anlamanın kendince bir yolunu bulmalısın ki biz geriye kalanlar kendimizi zamanın içinde daha az kaybolmuş hissedelim .
📖 Sayfa 131 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Roma'da Roma'yı arıyorsun, ey yolcu!
Sahte Belgeler, Valeria Luiselli
Ama Roma'da Roma'yı bulamıyorsun.
"Her şey, ötesinde hiçbir şeyin olamayacağı bir boşluktur," der Joseph Brodsky; her sözcük ötesinde hiçbir sesin olamayacağı bir sessizlik yaratır. İsimler protezi örten bir eldiven, noksanlığın sargısıdır. Yeni bir kelime öğrenen bir çocuk dünyayla arasında bir köprü kurar ama o kelime belleğine kazındığı an içinde bir uçurum oluşur. Konuşmayı öğrenmek, herhangi bir şey hakkında hiçbir şey söyleyemeyeceğimizin yavaş yavaş farkına varmaktır.
📖 Sayfa 63 · Sahte Belgeler, Valeria Luiselli
Hayatın kendisi bir çılgınlık gibi görünürken deliliğin nerede olduğunu kim bilebilir ki?Belki de çok gerçekçi olmak deliliktir.Hayallerden vazgeçmek-delilik bu olabilir .
📖 Sayfa 116 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
“Bir gün kendini kaybolmuş hissedebilirsin ama öyle olmadığını hatırlamalısın; çünkü sen ve ben birbirimizi yeniden bulacağız.”
📖 Sayfa 403 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Peki ya senin kendini algılama biçiminle başkalarının seni algılama biçimi arasında sonsuz ve bağdaşmaz bir uçurum olduğunun farkında mısın?
📖 Sayfa 79 · Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
“Bir kez buraya geldiğinizde, burada kalmak ve o büyük aidiyet tiyatrosunda bir rol oynamak için her şeyi ya da hemen hemen her şeyi vermeye hazır oluyorsunuz."
📖 Sayfa 8 · Bana Sonunu Söyle, Valeria Luiselli
Belki bir çocuk, tek başına, kendi kendine çevresindeki yetişkinlerin idame ettiği ve tutunduğu dünyayı değiştiremez. Ama o dünyanın normalliğini bozmak, peçesini yırtmak, her şeyin kendi farklı iç ışıklarıyla parlamasını sağlamak icin iki çocuk yeterlidir.
📖 Sayfa 220 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Yıllardır uyuyor, uyuşuk ve hissiz yaşıyorum sanki.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Yükselerek, doğrusal biçimde ilerlemesini hayal ettiğim bu sürecin hangi noktada tersyüz olup sonunda geri dönen ve ağzınızı burnunuzu ve coşkunuzu dağıtan acımasız bir bumeranga dönüştüğünü bilmiyorum.
Mutsuzluk yavaş yavaş filizlenir. İçinizde bekler sessizce, sinsice. Onu beslersiniz, her gün karnını doyurursunuz kırıntılarınızla - arka bahçenizde bağlı duran ve izin verdiğiniz takdirde elinizi ısıracak olan köpektir o.
📖 Sayfa 133 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Kafaları kendileriyle öylesine meşguldür ki başkalarının hayatına en ufak bir merak duymazlar.
Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
Ani,beklenmedik değişikliklerde oluşan duygusal boşlukların içlerini nasıl doldurur insan?Hangi gerekçeler,hangi anlatılar kurtarır sizi düşmekten,düşmek istememekten?
Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
"Hatırlamak,” diyor etimologlar, "yeniden kalbe yerleştirmektir."
Sahte Belgeler, Valeria Luiselli
Oğlunun Trikice konuşup konuşmadığını sorduğumda tabii ki konuşamadığını söyledi ve, "Annelerimiz bize konuşmayı öğretiyor, dünyaysa susmayı,"dedi.
📖 Sayfa 28 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
insanlar tek bir yaşamda defalarca ölür.
📖 Sayfa 116 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Toplum ahlakı dişten farksızdır, ne kadar çürükse toplum o kadar acı çeker.
Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
Çirkinlik insanın karakterini yontan bir şeydir.
Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
Duyduğumu unuturum, gördüğümü hatırlarım, yaptığımı anlarım.
Dişlerimin Hikayesi, Valeria Luiselli
İkbahar gelmişti, her yerde çiçekler açıyordu. "Önce nergisler açar hep," diye açıkladı Dakota, "görünme arzusuna dair hırslarını şairane biçimde sahiplenip öylece ortaya koyuverdikleri için."
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Yıllardır uyuyor, uyuşuk ve hissiz yaşıyorum sanki. Yükselerek, doğrusal biçimde ilerlemesini hayal ettiğim bu sürecin hangi noktada tersyüz olup sonunda geri dönen ve ağzınızı burnunuzu, coşkunuzu ve taşaklarınızı dağıtan acımasız hir bumeranga dönüştüğünü bilmiyorum.”
📖 Sayfa 77 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İnsanlar tek bir yaşamda defalarca ölür.
📖 Sayfa 116 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Çünkü içinde bulunduğumuz dönemde yaşananların farkında olup da bu konuda hiçbir şey yapmamayı seçmek kabul edilebilir değil artık. Çünkü dehşeti ve şiddeti normalleştirmeye daha fazla devam edemeyiz.
📖 Sayfa 28 · Bana Sonunu Söyle, Valeria Luiselli
.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
İnsanlar ölür, arkalarında da sorumsuzca hayaletlerini bırakırlar ve sonra herkes, hem kişinin kendisi hem hayaletleri, kendi hesabınca yaşamaya devam eder.
Genç olmakla yaşlı olmak arasındaki fark, ölümü ne kadar ciddiye aldığımızla alakalıymış gibi geliyor bana.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Ev eşyalarına bel bağlamamanın doğru olmadığını bilirdim; bir şeyin sessiz varlığına alıştığınız an, o şey ya kırılır ya da ortadan kaybolur. Çevremdeki insanlarla olan bağlarım da ayniy geçicilik nitelikleriyle mimlenmiş durumdaydı: Onlar da ya kopar ya da ortadan kaybolurdu.
📖 Sayfa 12 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Bir aşkın sonu hicbir zaman destansı değildir. Kimse ölmez, kimse gerçekten unutulmaz ya da yok olmaz, hiç bir sey bir türlü sona ermez. Fakat ben gerçekten ölüyorum ve insanlar gerçekten yok olup gidiyor.
📖 Sayfa 134 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Romanlar uzun solukludur. Romancılar öyle olmalarını ister. Kimse tam olarak ne anlama geldiğini bilmez ama herkesin dilindedir işte: uzun soluklu.
Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Sebepleri saptamadan önce sonuçların üstesinden gelmeye soyunabilir mi kimse?
📖 Sayfa 34 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
"...Bu gibi eşyanın nasıl olup da kişi hakkında en önemli şeyleri ortaya çıkarabildiğini bilmek imkânsız; o kişinin yokluğunda sebep olduğu ani kederi anlamak güç. Belki de eşyanın ömrünün genellikle sahiplerinin ömründen uzun olmasıdır mesele; zihinlerimiz rahatlıkla sahiplerinin artık var olmadıkları bir geleceğe yerleştiriveriyordur o eşyayı. Sevdiklerimizin gelecekteki yokluğunu eşyasının maddi varlığıyla seziyoruz."
📖 Sayfa 88 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
1928 yazında Manhattan'da ölmeye başladım ben. Tabii ki ölümlerimi benden başka fark eden yoktu; insanlar başkalarının afaki ölümlerini fark edemeyecek kadar meşguldür kendi hayatlarıyla. Ben fark ediyordum çünkü her ölümden sonra ateşleniyor ve kilo veriyordum.
📖 Sayfa 66 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
“Çok uzun süre yalnız yaşadığınızda hâlâ hayatta olduğunuzu teyit etmenin tek yolu evlem ve nesneleri açık bir şekilde, anlaşılır bir sözdizimiyle ifade etmektir: bu yüz, yürüyen bu kemikler, bu ağız, yazı yazan bu el.”
📖 Sayfa 10 · Kalabalıkta Yüzler, Valeria Luiselli
Hikayeler geleceği geçmişten çıkarmanın bir yoludur, geriye dönüp baktığınızda bir şeyleri anlamanın tek yoludur.
📖 Sayfa 228 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Bazen acaba çocuklar kitaptan herhangi bir şey anlıyor mu, hatta anlamalılar mı diye düşünüyorum. Belki de çok fazla şeye maruz bırakıyoruz onları, çok fazla dünyaya. Ve muhtemelen çok şey bekliyoruz onlardan, belki de henüz hazır olmadıkları şeyleri anlamalarını.
📖 Sayfa 115 · Kayıp Çocuk Arşivi, Valeria Luiselli
Ama belki de bir insanın yalnızca iki gerçek hanesi vardır: çocukluk evi ve mezar.
Sidewalks, Valeria Luiselli