Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke'nin en bilinen eserlerinden biridir. Sia Kitap baskısıyla 80 sayfadır. Bu bölüm, kitaptan en çok alıntılanan sözlere ayrılmıştır.
Mutsuzluğa Doyum'dan En Beğenilen Alıntılar
Hoşuma giden her düşüncenin üzerine kapı kapanıyor ve köreltici düşüncelerimle yeniden yalnız kalıyorum...
📖 Sayfa 61 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Kafam biraz dağınık, kimi günlere katlanmak çok güç.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
kısa süren konuşamama anları oluyordu ve onları dile getirme gereksinimi -yazma nedenlerim- oldum olası hep aynı kaldı.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Hiçbir şey düşünmesi gerekmiyordu artık, zaman zaman tümüyle dışına çıkıyordu dünyanın. Canı sıkılıyordu, ama hoşa giden bir can sıkıntısıydı bu.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Olsaydı, olabilseydi, gerçekleşebilseydi.
📖 Sayfa 43 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
' Hep güçlü olmam gerekti , ama aslında ben güçsüz olmak isterdim.'
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
...insanın yasal haklarını bile her seferinde yeniden öylesine ayrıntılı kanıtlaması gerekiyordu ki, sonunda eline geçen 'Onaylanmıştır' belgesini bile bir lütuf olarak alıyordu.
📖 Sayfa 44 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Zamanımı nasıl değerlendireceğimi bilemiyorum. Büyük bir yalnızlık var içimde, kimselerle konuşmak istemiyorum.
📖 Sayfa 61 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Yalnız hissetmiyordu kendini, olsa olsa bir bütünün yarısı olarak algılıyordu. Ama onu bütünleyen biri yoktu.
📖 Sayfa 27 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Bugün dündü, dün ise geçmişten farklı değildi. Yine de sonu getirilebilen bir gün, arkada bırakılan bir hafta, yeni güzel bir yıl.
📖 Sayfa 45 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Vardı annem; yaşıyordu ; hiç yaşamıyordu.
📖 Sayfa 30 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Belki de bizim bilmediğimiz yepyeni , bambaşka umutsuzluk biçimleri vardır.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
giderek birbirlerinden uzaklaşmadılar, tam anlamıyla birlikte olmamışlardı ki hiç.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
İkimiz de gözlerimizi birbirimizden kaçırıyoruz, yalnızlık daha da artıyor.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Ve hep aynı eşyaların aynı köşelerden kendine bakması yok muydu! Ortalığı toplamayıp dağınık bırakmayı denedi ama gündelik el hareketleri fazlasıyla bağımsızlaşmışlardı. Öylece göçüp gidivermeyi istedi ama ölmekten korkuyordu. Hem meraklıydı da. ‘Hep güçlü olmam gerekti, ama aslında ben güçsüz olmak isterdim.’
📖 Sayfa 52 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Bugün birşeyler düşünmek değil, yalnızca neşelenmek istiyorum.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Yola çıktıkları insanı bırakıp unutuyorlar.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
"Düşümde ikinci bir yüzü olduğunu gördüm, ama o da oldukça yıpranmıştı. "
📖 Sayfa 73 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Büyük bir yalnızlık var içimde, kimselerle konuşmak istemiyorum.
📖 Sayfa 61 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Giderek birbirlerinden uzaklaşmadılar, hiç birlikte olmamışlardı ki.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Huzurlu olabilmek uğruna huzursuz, kendinden kaçabilmek için tedirgin.
📖 Sayfa 29 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Hiçbir şey olmamıştı, artık bir şey olacağı da yoktu, bunun için kehanet bile gerekmiyordu.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Bugün bir şeyler düşünmek değil, yalnızca neşelenmek istiyorum.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Sırrını da kendisiyle birlikte mezara götürdü.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Parola: ‘Bugün bir şeyler düşünmek değil, yalnızca neşelenmek istiyorum.’
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
"İnsanları tanıyalıberi hayvanları seviyorum."
📖 Sayfa 21 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Artık başka hiç kimseye bir şey söylemediğimden, kendi kendime konuşuyorum.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
‘Okurken yeniden gençleşiyorum’
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Kendi tarihiyle kendi duyguları tarafından kandırılmış insan zamanla, aslında evcil hayvanlara, özellikle de atlara yakıştırıldığı gibi 'yabanileşmeye' başlıyordu; çekingenleşiyor, ağzını hemen hiç açmıyor; ya da biraz kafayı üşütüyor, evlerde bağırıp duruyordu.
📖 Sayfa 36 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Kimi zaman elimde tuttuğum şeylerin neden çoktan elimden kayıp düşmemiş olduğuna şaşırıyorum.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Çocukluğumdan anımsadıklarım : tuvaletten gelen garip hıçkırıklar , sümkürürken çıkan ses ; ve kızarmış gözleri annemin.Vardı annem ; yaşıyordu; hiç yaşamıyordu.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Belki de biçimlenmemiş bir sefalette daha iyi hissederdi insan kendini, en düşük düzeyde bir proleter özbilincine ulaşabilirdi.
📖 Sayfa 43 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Siyasetçiler başka bir dünyada yaşıyordu. Onlarla konuşulduğunda yanıt vermiyor, görüş belirtiyorlardı. 'Çoğu şey üzerine zaten konuşulamaz.' Yalnızca konuşulan şeyler konusuydu siyasetin; geri kalanlarla insanın ya tek başına baş etmesi ya da tanrısıyla hesaplaşması gerekiyordu. Bir siyasetçi, bu konulardan biriyle yanaşacak olsa korkup geri çekilirdi. Çekilmeseydi dalkavukluk olurdu.
📖 Sayfa 50 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
... Uzun uzun uyuyorum, sabahları sürünerek yatağımdan çıktığımda, herhangi bir işe koyulma zevkinden yoksunum...
📖 Sayfa 61 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Kafam biraz dağınık, kimi günlerde buna katlanmak çok güç.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
"En azından hayattan pay alabilmek için dışarı çıkmak gerekiyordu. "
📖 Sayfa 30 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
...kendi varlığından rahatsız oluyordu.
📖 Sayfa 47 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Hep güçlü olmam gerekti, ama ben, güçsüz olmayı
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
isterdim.
Ender zamanlarda arzusuz ve nedense yine de mutlu, çoğu zaman arzusuz ve birazcık da mutsuz.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Ekmek keserken bıçak elimden kaydı bir kez ve annemin sabahları çocukların sıcak sütünün içine nasıl küçük ekmek parçaları dilimlediğini anımsadım birden.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Hayatta olmak büyük bir işkenceye dönüştü.
📖 Sayfa 63 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Sayesinde kendimi yeniden iyi hissettiğim bir dehşet duygusu bu: artık can sıkıntısı yok, dirençsiz bir beden, yormayan uzaklıklar ve acı duymadan kayıp geçiveren zaman.
📖 Sayfa 6 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Yaşam onu düş kırıklığına uğratmış, giderek yalnızlığa gömülmüştü. ‘İnsanları tanıyalıberi hayvanları seviyorum,’ diyordu yarı şaka.
📖 Sayfa 21 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
O güne dek içi içini kemirmiş, kendi kendini yiyip
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
bitirmişti, kendi varlığından rahatsız oluyordu,
oysa artık okurken ve konuşurken dalıyor, kendine
ilişkin yeni bir duyguyla yeniden doğuyordu. 'Okurken
yeniden gençleşiyorum.'
Annem her şeyde kendini suçlu hissediyordu. Her şeyden çok etkileniyordu. Ve hep aynı eşyaların aynı köşelerden kendine bakması yok muydu! Ortalığı toplamayıp dağınık bırakmayı denedi ama, gündelik el hareketleri fazlasıyla bağımsızlaşmışlardı. Öylece göçüp gidivermeyi istedi ama ölmekten korkuyordu. Hem meraklıydı da. 'Hep güçlü olmam gerekti, ama aslında ben güçsüz olmak isterdim. '
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Anlamak dünyanın en feci şeyiymiş. Anlamanın dünyanın en feci şeyi olduğunu da o zaman anladım.
📖 Sayfa 148 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Thomas Bernhard'in bir dile getiris biçimi: " Nehir kıyısında nefes darlığı)
📖 Sayfa 18 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Kuşkusuz yalın bir anımsama edimidir betimleme; ama sonrası için bir şeyi dışlamadığı gibi, uygun anlatımlarla yaklaşmaya çalışarak korku durumlarından küçük bir haz yaratmaya çalışır; korkunun uyandırdığı mutluluğu, anıların uyandırdığı bir mutluluğa dönüştürür.
📖 Sayfa 70 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
İnsan kendini özgür hissediyordu ya; ama özgürlüğünü dışa vuramıyordu. Ötekiler gerçi çocuktular:ama asıl çocuklar suçlayarak gözlerini dikerlerse eziliyordu insan.
📖 Sayfa 23 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Halkta olup bitmiş olgulara karşı duyulan, kuşaktan kuşağa aktarılmış bir saygı vardı neyse ki: gebeliğe, savaşa, devlete, geleneklere ya da ölüme karşı duyulan bir saygı.
📖 Sayfa 14 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
"Bugün dündü, dün ise geçmişten farklı değildi. "
📖 Sayfa 45 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Artık, gittikçe daha az "bizler"; "ben " yalnızca
📖 Sayfa 50 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Gerçek kötü yanlar, eksik olan kötü yanlar sayesinde kapatılıyordu…
📖 Sayfa 45 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Onu günlük işlerde, özellikle de mutfakta hatırlamanın verdiği acı.
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Büyük ölçüde ev yönetimine ve parayı yettirmeye indirgenmiş bu yaşam biçiminde arkadaşlık, birbirini yakından tanımak ama birbirine içini açmamak demekti. Herkesin aynı kaygıları taşıdığı açıktı; kimi kaygıyı hafife, kimi ağıra alarak ötekinden ayrılıyordu, o kadar, o da yaradılış sorunuydu.
📖 Sayfa 35 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Durumu kendine anlatmak için atılan her küçük adım, bir geri çekilmeye dönüşüyordu. İnsan kendini özgür hissediyordu ya; ama özgürlüğünü dışa vuramıyordu. Ötekiler gerçi çocuktular: ama asıl çocuklar suçlayarak gözlerini dikerlerse eziliyordu insan.
📖 Sayfa 23 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Yaşam koşulları onu, sevdiğinin yerine bir başkasının konulamayacağı, ona hep bağlı kalmayı gerektiren bir sevgi anlayışıyla eğitmişti.
📖 Sayfa 20 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Edebiyat, anneme artık kendini düşünmeyi öğreteceğine, bunu öğrenmek için çok geç kaldığını söylüyordu.
📖 Sayfa 47 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Annem beş çocuğun dördüncüsüydü. Okulda zeki bir öğrenciydi, hocalar en iyi notları veriyor, düzgün yazısını övüyorlardı, derken okul yılları da geçiverdi. Öğrenmek yalnız çocuklara yaraşır bir oyundu, şimdi ise büyüyünce, okul zorunluluğu ortadan kalkınca, gereksizleşti. Kadınlar artık evde kendilerini bekleyen evcilliğe alışmaya başladılar.
📖 Sayfa 12 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Çocukluğumdan anımsadıklarım: tuvaletten gelen garip hıçkırıklar, sümkürürken çıkan ses ve kızarmış gözleri annemin.Vardı annem; yaşıyordu ve hiç yaşamıyordu..
📖 Sayfa 30 · Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke
Sıkça Sorulan Sorular
Mutsuzluğa Doyum kimin eseridir?
Mutsuzluğa Doyum, Peter Handke tarafından yazılmıştır. Türkçeye Zeynep Sayın çevirmiştir.
Mutsuzluğa Doyum kaç sayfadır?
Mutsuzluğa Doyum, 80 sayfadır (Sia Kitap baskısı).
Mutsuzluğa Doyum'un en ünlü sözü nedir?
“Hoşuma giden her düşüncenin üzerine kapı kapanıyor ve köreltici düşüncelerimle yeniden yalnız kalıyorum...”