İrfan Yalçın'ın 1980'de yayımlanan Ölümün Ağzı adlı eseri, Roman türünün önemli örneklerindendir. Türkçe baskısı H2o Kitap tarafından yayımlanmıştır. Aşağıdaki alıntılar, Ölümün Ağzı'yı okuyan binlerce kişinin favorilerinden oluşuyor.
Ölümün Ağzı'dan En Beğenilen Alıntılar
“Tanrı hiç kimseye çekemeyeceği kadar acı vermez.”
📖 Sayfa 157 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
“Tanrı niye acı versin ki insanlara? Acıyı insanlar verir insanlara.”
Ganun ganun diyorsunuz, bu ganun dedükleri köylüden yana olmaz mı hiç?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Oğullarını düşman önüne tavuklara yem atar gibi atmış olanlar, yine Cumhuriyetçilik, Halkçılık gereği aç ve topraksızdılar. işte bunları yazmamalıydı Tarih. Çünkü hep böyle olmuş, hep böyle olacaktı Paşa'ya göre.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Saralı işçi, başını kaldırıp göğe baktı. Isırmak istedi bulutları. Yemek, yutmak istedi. Karnı çok açtı. Eline geçen her şeyi yiyebilirdi o an. Parmaklarının arasına sıkışmış yeşil bir ota küçük bir çocuk gibi gülümsedi incecik.
📖 Sayfa 37 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Hayat bu, dünya bu. Her bi şey geliyor insanın başına elbet... Ne var ki üzmeycen kendini
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yüz binler ölecek, sonra üç beş kişi, bu yüz binlerce ölünün oluşturduğu ölü dağının doruğuna tırmanacak, şanlı şerefli bir bayrak dikecekti oraya alkışlanmak için. Oyunun kuralı buydu. Hep buydu kural.
📖 Sayfa 35 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Köylü bu, sevinür başkasının derdine, sıkıntısına..Bayram eder.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Koca bir karanlığın içinde erir gibi oldum.
📖 Sayfa 89 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yurdu kurtarmak kolay değil öyle. Acılara sıkıntılara katlanmadan, yurt dediğin nasıl kurtulurdu düşman elinden?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Tarih, yerde çırpınan saralı işçiyi yazmayacaktı hiç bir zaman. Ama «Paşa»nın kömür ocaklarını denetlemeye geldiğini yazacaktı.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
"Neymiş, çatışma varmış Alaman gavuruyla! Bize mi bunun çilesi hep? Şehir uşağı kırıt kırıt kırıtsın sokaklarda, köy uşağının madende anası bellensin..."
📖 Sayfa 5 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
"Yanlış yerde dünyaya gelmişiz buba biz! Şehirde doğacağımıza, köyde doğmuşuz! Köy insanı demek, eziyet insanı demek..."
Cekilecek şey değil bu be ... Durup dinlenmeden hayvanlar gibi yerin dibinde çaluş. ciğeri beş para etmez heriflerden küfür işit, kötek ye, elini yüzünü bile yıkamadan dolaş, günlerce üstünü başı'nı değiştürmeden yat, galk... Geberse daha iyi insan be ...
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Bir çiçek var odamda. Sıska bir şey. Büyüyor ama. Onun büyümesini duyuyor musun? Gülme. Şaka değil. Her şeyi duymanı istiyorum çünkü
📖 Sayfa 23 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yaşamak bu muydu? Saçlarımızın okşanması mıydı biraz?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Sekemen can veremez, de mi buba? Onca ettüğünü Allah gomaz yanına.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
-Gomaması lazım... Gorsa yakışmaz böyüklüğüne...
Recep Çavuş,bilgiç tavrıyla: Hayat bu, dünya bu, dedi. Her bi şey geliyo insanın başına elbet . . . Ne var ki, üzmeycen kendini ..
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Karınları ne kadar doluysa, beyinleri o kadar boştu hepsinin.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Rabbim gülmekten ayırmasın kimseyi. Gülmek ömrün çiçeğüdür, bana sorarsan!
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Perişanlık içinde yüzüyoz, hâlâ da gülebiliyoz, düşün ki! İyi olan bu işte! Halimize şükretmeliyiz her zaman...
Milyonlarca yıldan beri, dünyanın dört, beş yüz metrelik kabuğunu, aç kurtlar gibi yiyordu kimi insanlar.
📖 Sayfa 121 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yanlış yerde dünyaya gelmişiz buba biz! Şehirde doğacağımıza, köyde doğmuşuz!
📖 Sayfa 5 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Köy insanı demek, eziyet insanı demek...
Milyonlarca yıldan beri dünyanın dört beş yüz metrelik kabuğunu aç kurtlar gibi yiyordu kimi insanlar.Başkalarının büyüttüğü çiçekleri koparan,başkalarının yaptığı hasadı hana hamama, banka çeklerine dönüştüren, başkalarının çıkardığı kömürün ısısıyla geviş getirircesine yaşayan bu insanlardı. Hayat dediğimiz şeyi bu insanlar tüketiyordu yani.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Köylülük, silindikçe büyüyen bir yağ lekesiydi "Paşa"ya göre.
📖 Sayfa 124 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Büyük anam şöyle derdi hep: tanrı hiçkimseye çekemeyeceği kadar acı vermez. Bir gün büyük anama: tanrı niye acı versin ki insanlara? dedim,acıyı insanlar verir insanlara…
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
«Ganun ganun diyosunuz. bu ganun dedükleri köylüden yana olmaz mı hiç?,
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Utanmak, güçsüzlük demekti ne de olsa
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
İnsanoğlu demirden daha dayanuklu... Gökten ne yağmış ta, toprak emmemiş?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
...hayat hiçbir zaman konuşmaz, hiçbir zaman sinirlenmezdi. Konuşmayacak, sinirlenmeyecek kadar onurlu ve bilgeydi çünkü. Beklerdi yalnız. Hiç acele etmez bekler, biriktirirdi.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Kahpe ölüm, puşt ölüm, sen bile varsıldan yanasın, yoksuldan değil!
📖 Sayfa 144 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
"İnsanoğlu demirden daha dayanuklu... Gökten ne yağmış da toprak emmemiş?"
📖 Sayfa 31 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Paşa: —Bazı köylüler ocağa girmemek için baş parmaklarını kesiyorlarmış aklı almadı. Paşa beline kadar su içinde kazma sallamamıştı, Çünkü paşa geceleri başının altına taş koyup uyumamıştı ahırlarda. Şaşırıyordu. Saralı işçilerin çalışmasına şaşmamıştı ama bazı işçilerin sağ ellerinin başparmaklarını kestirmelerine şaşıyordu nedense !
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Savaşta ölenlerin adları, yaşları, yüzleri, geçmişleri, hiçbir şeyleri, hiçbir şeyleri yoktu.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yokluk ve hiçlik olmuşlardı baştan aşağı.
işçilerden bazıları, yalınayak oluşlarından, yırtık pırtık giysilerinden utanıyor gibiydiler. Ama «Paşa» bir onların, bir kendinin üstündekilere bakıp, utanmıyordu hiç. Utanmasını bilmezdi çünkü. Alışmamıştı.
📖 Sayfa 45 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Savaş zenginleri çok seviyordu Ankara'yı. Savaş yoksulları hiç bir şeyi sevemiyecek, hiç bir şeyden tiksinmeyecek kadar korkak ve yalnızdı. Ankara'da bir Adam, bir ana rahmi kadar ılık ve sevgi dolu odasında, çocuklarına bakmaya bile kıyamazken, saralı işçi babastnın yanmış ölüsü karşısında ilk kez sara nöbetine tutuluyordu.
📖 Sayfa 83 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Büyükanam şöyle derdi hep: "Tanrı hiç kimseye çekemeyeceği kadar acı vermez."
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Bir gün büyükanama: "Tanrı niye acı versin ki insanlara? Acıyı insanlar verir insanlara" dedim.
"Neymiş, çatışma varmış Alaman gavuruyla! Bize mi bunun çilesi hep? Şehir uşağı kırıt kırıt kırıtsın sokaklarda, köy uşağının madende anası bellensin..."
📖 Sayfa 11 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Milyonlarca yıldan beri,dünyanın dört beş yüz metrelik kabuğunu,aç kurtlar gibi yiyordu kimi insanlar.Başkalarının büyüttüğü çiçekleri koparan,başkalarının yaptığı hasadı hana hamama,banka çeklerine dönüştüren,başkalarının çıkardığı kömürlerin ısısıyla geviş getirircesine yaşayan bu insanlardı.Hayat dediğimiz şeyi bu insanlar tüketiyordu yani
📖 Sayfa 122 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Savaşta ölenlerin adları, yaşları, yüzleri, geçmişleri, hiçbir şeyleri, hiçbir şeyleri yoktu. Yokluk ve hiçlik olmuşlardı baştan aşağı. Onlar bir sinema bileti gibi zımbalanmış, sonrada fırlatılıp atılmışlardı. Geride bıraktıkları, aç açık kalacaktı tabii. Yurdu kurtarmak kolay değildi öyle! Acılara sıkıntılara katlanmadan, yurt dediğin nasıl kurtulurdu düşman elinden? Yüz binler ölecek, sonra üç beş kişi, bu yüz binlerce ölünün oluşturduğu ölü dağının doruğuna tırmanacak, şanlı şerefli bir bayrak dikecekti oraya alkışlanmak için. Oyunun kuralı buydu. Hep buydu kural.
📖 Sayfa 35 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Senin yerinde ah ben olsaydım keşke! Allah beni de köpek yaratsaydı senin gibi! Ne candarma gorkun var, ne maden derdin. . . Gocaman? . . . Lan Gocaman? Gel, ben sen olam, sen de ben .
📖 Sayfa 47 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
- Köyü ayağa golduramam şimdi ben... Düğün bayram varmış gibi üşüşür millet artuk... Köylü bu, sevinür başkasının derdi'ne, sıkıntısına... Bayram eder...
📖 Sayfa 152 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Bir şeyler geldi kulağıma benim.
📖 Sayfa 84 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
- Buyur Paşam! Emret Paşam!
- Bazı köylüler ocağa girmemek için sağ ellerinin baş parmaklarını kesiyorlarmış.
- Candarmayla uğraşılır mı hiç, Anşa?
📖 Sayfa 142 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
- Onların da var iyisi ... Onlar da insan... Geçen gün gittiğim candarma gonuştu benimle... Bağırma dan, kakalamadan, güzel güzel gonuştu hem...
Doğruydu. Alman orduları bir akrep gibi ilerliyordu insanlığın ve güzelliğin içinde. Ama candarma zulmü ve karaborsada Türkeli'nde llerllyordu akrep gibi.
📖 Sayfa 85 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Gaçalim burdan. dedi. Nolusun gacalım ... Sıcarım böyle yaşamanın carkına ben
📖 Sayfa 81 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yurdu kurtarmak kolay değildi öyle! Acılara sıkıntılara katlanmadan, yurt dediğin nasıl kurtulurdu düşman elinden?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
- ismet Paşaya tel vurdursam deyom yazı bilen birine. . . Bu memleketi Gazi Mustafa Kemal Paşa'yla sen gurtardın, bizi de bu candarma zulmundan gurtar,
📖 Sayfa 151 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Hayat bu, dünya bu, dedi. Her bi şey geliyo
📖 Sayfa 20 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
insanın başına elbet ... Ne var ki, üzmeycen kendini ...
"Paşam, Paşam!"
📖 Sayfa 76 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Sesi herkes duydu ama "Paşa" duymadı. En büyük özelliği duymamaktı "Paşa" nın. Hiçbir yakınmayı, hiçbir inlemeyi, hiçbir ağıtı duymamıştı şimdiye kadar. İlkesi değildi böyle şeyleri duymak. Dünya kadar yaşlı, toprak kadar namuslu köylü ne diyecekti acaba susturulmasaydı?
Ama nolursa olsun, mutlu olmak zorundaydı yine de. Övünmeliydl hatta. Durumundan hiç yakınmamalı, şükretmeliydi hep. Ne de olsa, Cumhuriyetle yönetilen bir ülkede yaşıyordu. Az şey miydi bu? Küçümsenebilir miydi?
📖 Sayfa 44 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Hayat hiçbir zaman konuşmaz, hiçbir zaman sinirlenmezdi.
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Konuşmayacak, sinirlenmeyecek kadar onurlu ve Bileydi çünkü. Beklerdi yalnız. Hiç acele etmez bekler, biriktirirdi. Çok iyi bilirdi biriktirmesini ve canlı karikatürler çizmesin.
ÖNCE KUŞLAR ŞAŞTI KİREMİTLERİN ALlNMASlNA, SONRA BiZ.
📖 Sayfa 111 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
SONRA GÖKYÜZÜ.
SONRA YILDIZLAR, BULUTLAR.
SONRA BİRDENBİRE BASTlRAN KAR. HEP BİR AĞIZDAN, «NEDEN» DiYE BAĞIRDILAR. AMA ÖTTÜ YiNE DE KUŞLAR KİREMİTSİZ EVLERİN ÜSTÜNDE SEVİNÇLE. BULUTLAR BOŞALTTI YAĞMURLARINI. KAR YAĞDI ACIMAKSIZIN.
Yüzbinlerce insan, düşman karşısında ölmüş, zaferi kazanan «Paşa>> olmuştu tek başına. işin püf noktası burdaydı. Tarih, «Paşa>>yı tanıyor, ona kredi açıyordu yalnız. Savaşta ölenlerin adları, yaşları. yüzleri, geçmişleri, hiç bir şeyleri, hiç bir şeyleri yoktu. Yokluk ve hiçlik olmuşlardı baştan aşağı. Onlar bir sinema bileti gibi zımbalanmış, sonra da fırlatıp atılmışlardı. Geride bıraktıkları, aç açık kalacaktı tabi. Yurdu kurtarmak kolay değildi öyle! Acılara sıkıntılara katlanmadan, yurt dediğin nasıl kurtulurdu düşman elinden?
📖 Sayfa 44 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Candarmalar basmış bizi. Kime ne ettik ki? Fundaların arasında bir eğrelti otuyuz, kime ne zararımız dokunur bizim?
📖 Sayfa 145 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Ama...
Ama daha da çelik gibi etti bu dert, bu çile beni. Koca bir kayayım, dalgaların vura vura ezemediği, ufaltamadığı.
Koca bir çınarım, yıldırımın yere yıkamadığı.
Koca bir dağım, sellerin suların önünden döndüğü.
Hitler'in topları, Ankara'nın kıçını grdıklıyordu hafif hafif. Piyasadan suyunu çekmlştl her şey. Ekmek yoktu, şeker yoktu, gaz yoktu, namus yoktu.
📖 Sayfa 83 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Paran olacak daha doğrusu, paran! Paran oldu mu, köyde de olsan gorkma hiç! Hacı'nın oğluna, Kazım'ın oğluna niye mükelleflik yok ta, bize var? Hey gidi para, hey! Ver parayı, al madene giremez diye laporu! Hey gidi para hey! Hey gidi gözünü sevdiğimin porası hey!
📖 Sayfa 12 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Hava, acı acı kömür ve zulüm kokuyordu..
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
«Paşa» üç şeye bayılırdı hayatta: Kendi çocuklarına, satrança, «halkçı» görünmeğe
📖 Sayfa 42 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Büyükanam şöyle derdi hep: "Tanrı hiç kimseye çekmeyeceği kadar acı vermez." Bir gün büyükanama: " Tanrı niye acı versin ki insanlara? " dedim. "Acıyı insanlar verir insanlara."
📖 Sayfa 157 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
“Acıyı insanlar verir insanlara.”
📖 Sayfa 157 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Şehir uşağı kırıt kırıt kırıtsın sokaklarda, köy uşağının madende anası bellensin ...
📖 Sayfa 11 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Yüz binlerce insan, düşman karşısında ölmüş, zaferi kazanan “Paşa” olmuştu tek başına. Tarih “Paşa”yı tanıyor, ona kredi açıyordu yalnız.
📖 Sayfa 35 · Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın
Sıkça Sorulan Sorular
Ölümün Ağzı kimin eseridir?
Ölümün Ağzı, İrfan Yalçın tarafından yazılmıştır ve ilk kez 1980'de yayımlanmıştır.
Ölümün Ağzı kaç sayfadır?
Ölümün Ağzı, 176 sayfadır (H2o Kitap baskısı).
Ölümün Ağzı'nın en ünlü sözü nedir?
““Tanrı hiç kimseye çekemeyeceği kadar acı vermez.” “Tanrı niye acı versin ki insanlara? Acıyı insanlar verir insanlara.””