1941 tarihli Perde Arası, Virginia Woolf'un en bilinen eserlerinden biridir. İletişim Yayıncılık baskısıyla 175 sayfadır. Eserden akılda kalan bölümleri, beğeni sırasına göre aşağıya derledik.
Perde Arası'dan En Beğenilen Alıntılar
Ama belki şiir değildi, bir yaşamdı aradığı;
📖 Sayfa 27 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Bize düşen rol, seyircilik.”
📖 Sayfa 57 · Perde Arası, Virginia Woolf
Ama bu adamın yıpranmış yüz çizgilerinden her keresinde gizem duymuştu, suskunluğunaysa, tutku.
📖 Sayfa 16 · Perde Arası, Virginia Woolf
Yüreklerine saplandı–saplanacak okların farkında mıydılar?
📖 Sayfa 167 · Perde Arası, Virginia Woolf
Oysa ikisi, pencereden bakan, kayıtsız okul kaçaklarıydılar.
📖 Sayfa 66 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Papazın söyledikleri iliklerine işledi mi?” diye sordu. “Değişik roller oynuyoruz ama hepimiz aynıyız aslında deyişi?”
📖 Sayfa 172 · Perde Arası, Virginia Woolf
Ne erkeklere güven var, ne kadınlara; ne süslü sözlere, ne güzel yüzlere.
Perde Arası, Virginia Woolf
Yalnızca evcimenlikten nefret ediyordu, sahip çıkılmaktan, anaçlıktan.
📖 Sayfa 26 · Perde Arası, Virginia Woolf
Neden yargılıyoruz birbirimizi?
Perde Arası, Virginia Woolf
Birbirimizi tanıyor muyuz?
Hep bayat mırıltılar geliyor kulağıma; altın ve para şıngırtısı. Bir şamata...
📖 Sayfa 128 · Perde Arası, Virginia Woolf
Yine de kardeşlik, kan bağı, bir engel değildi, bir sisti olsa olsa. Aralarındaki sevgiyi hiçbir şey değiştirmezdi; hiçbir tartışma; hiçbir gerçek; hiçbir doğru.
📖 Sayfa 31 · Perde Arası, Virginia Woolf
Mutfaktan sonra, evin en güzel odası kitaplıktır, hiç değişmez.
📖 Sayfa 21 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Gece gibi süzülüyor güzelliğiyle, “ dizesini mırıldandı.
📖 Sayfa 16 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sonra da:
“Demek gezinmek yok artık ay ışığında.”
“Eriyip gitmek uzaklarda ve yapraklar arasında asla bulamadığını da silivermek belleğinden...”
📖 Sayfa 53 · Perde Arası, Virginia Woolf
Çiçekler, kapanmadan önce ışıldadılar bir daha.
📖 Sayfa 173 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Galiba aklımı kaçırmak üzereyim, “
📖 Sayfa 76 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sözcüklerin oluşturduğu iki kusursuz halka, kendisiyle Haines’i iki kuğu gibi sürükledi ırmağın akıntısında.
📖 Sayfa 17 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Biraz daha alabilir miyim? Zararlı, biliyorum ama canımın çektiğini yapacağım yaşa da eriştim, kiloya da.”
📖 Sayfa 54 · Perde Arası, Virginia Woolf
Hep bir şeyler yapma hevesindeydı. Acaba kökeni neydi?
📖 Sayfa 55 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Ama bence başka hayatlarımız da vardır bizim, umarım vardır,” diye mırıldandı. “Başkalarında yaşarız, Mr... Eşyalarda yaşarız.”
📖 Sayfa 65 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Peki gelir gelmez ne yaptım dersiniz? Yüksek sesle söyleyebilir miyim? İzin var mı Mrs Swithin? Evet, bu evde her şey açıkça söylenebilir. Korsemi çıkardığım gibi,” (sözün burasında, kalçalarına elleriyle bastırdı, epey şişmandı) “başladım çimenlerde yuvarlanmaya.
📖 Sayfa 44 · Perde Arası, Virginia Woolf
Yuvarlanmaya-inanır mısınız...” İçten bir kahkaha attı. Kilosunu sorun etmekten vazgeçeli beri özgürlüğüne kavuşmuştu.
Yıldızdan yıldıza savrulup ayın dolanbacında mı döneceğiz?
📖 Sayfa 51 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Çocuklarımın babası, hem aşık olduğum hem nefret ettiğim erkek.” Şu aşk ve nefret ikilemi nasıl paramparça ediyordu kişiliğini.
📖 Sayfa 172 · Perde Arası, Virginia Woolf
Evet, toplum dışı biriydi kendisi. Doğa ne yapmışsa yapmış, onu türdeşlerinden ayrı bir yere koymuştu.
📖 Sayfa 169 · Perde Arası, Virginia Woolf
Ne bir çiçek farkındaydı onun varlığının ne bir tarla ne bir bahçe.
📖 Sayfa 29 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Darmadağınız,” diye mırıldanarak onu izledi Isabella. “Hepsi bitti işte. Dalga çatladı. Karaya oturttu bizi. Çaresiziz. Çakıllarda kaldık tek başımıza, ayrı ayrı.
📖 Sayfa 84 · Perde Arası, Virginia Woolf
(...) adlarını bile unutmuşum. Önemsemediğimi unuturum.
📖 Sayfa 64 · Perde Arası, Virginia Woolf
Kocanın ihaneti fark etmezdi, kendisininki ederdi tabi.
📖 Sayfa 94 · Perde Arası, Virginia Woolf
"Kişi yirmi beşine varmışsa, yaşamının en iyi günleri geride kalmıştır.."
Perde Arası, Virginia Woolf
Kitaplar: Ölümsüz ruhları yaşatan biricik özsu. Şairler; insan soyunun yasa koyucuları. Hiç kuşku yok, öyle.
📖 Sayfa 98 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sizce insanlar değişir mi? Kılıkları, tabii değişir de... Ben bizlerden söz ediyordum...
📖 Sayfa 102 · Perde Arası, Virginia Woolf
Başka insanların bedenleri aracılığıyla ne tam bir aşk tatmıştı ne de tam bir nefret.
📖 Sayfa 62 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Beklenmedik bir ölümün kılıcı tepemizde sallanırken,” dedi Dodge. “Ne gerileme söz konusudur, ne ilerleme, “
📖 Sayfa 97 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Manzaraları hüzünlü yapan da bu ya,” dedi Mrs Swithin, Giles’in getirdiği şezlonga gömülerek. “Güzel yapan da tabii.Şu manzara yerli yerinde kalacak,” dedi uzaktaki tarlalara çöken sis bulutuna doğru başını sallayarak, “bizler yok olduktan sonra da.”
📖 Sayfa 52 · Perde Arası, Virginia Woolf
Tomurcuk çiçek açtı, çiçeği soldu.
📖 Sayfa 83 · Perde Arası, Virginia Woolf
Ama hemen yeşerecek yenisi.
Bizler ki çocuklarıyız zaman ananın
Bakalım ne gösterir bizlere yarın
“Herkes onu deli sanırdı,” dedi Isa. “Benim dışımda...”
📖 Sayfa 50 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Ben kraliçeyim,” dedi içten içe, “Bu da şövalyem, somurtkan kahramanım benim.”
📖 Sayfa 92 · Perde Arası, Virginia Woolf
(...) köy kadınlarına turşu kurma ve uzun süre dayanmasını sağlama yöntemlerini değil, renkli hasırdan çılgın sepetler örmeyi öğretirdi. Tek istedikleri, keyiflenmek, derdi.
📖 Sayfa 44 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Söze dökülmemiş düşünceler, “ dedi ağabeyi dalgın dalgın. “O dize olabilir mi aradığımız?”
📖 Sayfa 54 · Perde Arası, Virginia Woolf
Koş hadi. Derdimle bırak beni. Tek başıma kalayım, (...)
📖 Sayfa 96 · Perde Arası, Virginia Woolf
Dillerinden düşürmedikleri gençlik de neymiş?
Perde Arası, Virginia Woolf
“Mutfaktan sonra evin en güzel odası kitaplıktır, hiç değişmez.” Sonra da eşikten geçerken eklemişti: “Kitaplar ruhun aynasıdır.”
📖 Sayfa 24 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Eşek, samanla şalgam arasında karar kılamayınca açlıktan ölürmüş, “
📖 Sayfa 57 · Perde Arası, Virginia Woolf
“İğnemi kuyuya attığımda, dileğim buydu,” diye ekledi Isa. “Su. Sular...”
📖 Sayfa 89 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Ah insan acılarının sonu şu anda gelse!” diye mırıldandı Isa. Göğe bakarken, bir iri yağmur damlası pat diye damladı yüzüne. Kendi gözyaşlarıymış gibi yanaklarından süzüldü damlalar. Oysa bütün insanların gözyaşlarıydı onlar, bütün insanlar adına döküyorlardı.
📖 Sayfa 146 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Neyin peşindeyim ben? Bir uçup gitsem buradan, geceden ve gündüzden, çok uzak bir ülkeye, ne ayrılık, ne ölüm –sevgiliyle göz göze–...
📖 Sayfa 74 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Neden ürkek bu adam?” diye sordu Isabella kendi kendine. Zavallı bir yaratık bu; inançlarını savunmaktan aciz, korkak – tıpkı kendisinin kocasından korkusu gibi. Giles’in kuşkusunu çekmemek için şiirlerini muhasebe defterini andıran bir deftere yazmıyor muydu? Giles’e baktı.
📖 Sayfa 50 · Perde Arası, Virginia Woolf
Çünkü müziği duyuyorum diyordu hepsi. Müzik diriltir bizi. Müzik, gizliyi görmemizi sağlar, kopuğu onarmamızı. Bak, dinle.
📖 Sayfa 101 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Kahredici bir mutsuzluk çekiyorum,” dedi (içinden).
📖 Sayfa 143 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Ben de,” yankısı geldi Dodge’dan.
“Ben de, ben de” diye düşündü Isa.
Hepsi yakalanmış, bir kafese tıkılmışlardı; tutukluydular, bir gösteri seyrediyorlardı.
“Gecenin ortasında dalgaların sesini duyunca, atını eyerleyip denize sürmüştü. Kimdi o adam Bart, hani şu atını denize süren?”
📖 Sayfa 33 · Perde Arası, Virginia Woolf
Duyumları neden saçıp savurmalı, diye soruyordu sanki, şu olgun, sulak, ağızda eriyen dünyanın tadını son damlasına kadar çıkarmak varken, tek damlasını bile neden saçıp savurmalı ki?
📖 Sayfa 54 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sözgelimi gösteriş budalalığı hepsini cıvıklaştırmıştı. Oğlanlar, önemli roller peşindeydiler, kızlarsa şatafatlı giysiler.
📖 Sayfa 60 · Perde Arası, Virginia Woolf
Kral kasa başında
📖 Sayfa 98 · Perde Arası, Virginia Woolf
Altınlarını sayıyor
Kraliçe odasında
Ballı çörekler yiyor
“Bunca çaba, hizmet, koşuşturmaca, emek karşılığında kazanılan ücret – şurada mı harcanacak peki? Yok canım. Şu anda mı? Yoo zamanla. Kulaklar duymaz olup yürekler çoraklaştığında.”
📖 Sayfa 101 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sonra bir rüzgâr esti ve müslin güneşlikler uçuştu; sanki görkemli bir Tanrıça, huzurundakilerin önünde tahtından kalkıp kehribar rengi giysisini savurmuş, onun kalkıp gittiğini gören öbür Tanrılar da kahkahalar atarak onu yolcu etmişlerdi.
📖 Sayfa 66 · Perde Arası, Virginia Woolf
“hizmetçilerle aynı düzeydeyim de ondan. Sizler gibi akıllı başlı değilim,” dedi.
📖 Sayfa 46 · Perde Arası, Virginia Woolf
“Onların dünyadan süzdüklerinin yükünü ben nasıl taşıyorum,” diye mırıldandı; anılar, elde avuçta ne varsa. Geçmişin omzuma yığdığı yük bu, çölü aşan uzun kervanın ucundaki sıpayım. ”Çök bakalım,” demiş geçmiş bana. “Küfelerini benim meyvelerimle doldur. Şimdi de kalk, sıpacık.
📖 Sayfa 127 · Perde Arası, Virginia Woolf
Bizler yerimizden kalkmıyoruz. Sanki bize düşen rol, seyircilik...
Perde Arası, Virginia Woolf
(...) kelepçelendiği kayada, eli kolu bağlı, anlatılmaz bir işkenceye katlanmak zorundaydı.
📖 Sayfa 57 · Perde Arası, Virginia Woolf
nerede kalmıştık sahi? aklınızda mı?
📖 Sayfa 102 · Perde Arası, Virginia Woolf
Sıkça Sorulan Sorular
Perde Arası kimin eseridir?
Perde Arası, Virginia Woolf tarafından yazılmıştır ve ilk kez 1941'de yayımlanmıştır. Türkçeye Tomris Uyar çevirmiştir.
Perde Arası kaç sayfadır?
Perde Arası, 175 sayfadır (İletişim Yayıncılık baskısı).
Perde Arası'nın en ünlü sözü nedir?
“Ama belki şiir değildi, bir yaşamdı aradığı;”