Arno Strobel, dünya edebiyatının en çok okunan yazarlarından biridir. Bu sayfada Arno Strobel kitaplarından en beğenilen 80 sözü, her birinin alındığı eser ile birlikte derledik.
En Beğenilen Arno Strobel Sözleri
Bir insan konusunda bu denli yanılmak mümkün mü? Rosie’nin kendisine muhtemelen diğer hepsinden daha fazla yalan söylemiş olmasına rağmen, yine de onun için bir özür bulmaya çalıştığını fark etti.
Koğuş, Arno Strobel
"Herkesin bana canı o anda nasıl isterse o şekilde davranabileceğini sanmasından gerçekten bıktım!”
Koğuş, Arno Strobel
Buralardan kaçıp gitmeyi, sadece kimsenin beni tanımamakla kalmadığı, benim de kimseyi tanımadığım bir yere, herhangi bir yere gidebilmeyi çok isterdim. Herhangi bir yer. Herkesin eşit fırsata sahip olduğu bir yer.
Koğuş, Arno Strobel
"Sen mi adaletten söz ediyorsun? Teşekkürler, bay polis memuru, bu adaletten almayayım ben!”
Koğuş, Arno Strobel
Bu ikisinin keyifli hali, tasasızlıkları, Sibylleye neredeyse bedensel bir acı veriyordu. Kendisi en son ne zaman bu kadar dertsiz olmuştu acaba?
Koğuş, Arno Strobel
İnsanlar esas olarak edindikleri tecrübeler doğrultusunda hareket ederler.
Koğuş, Arno Strobel
“Bir düşte karşılaştık,
Koğuş, Arno Strobel
Dünyanın fırtınalarından uzakta.
Bakmak istiyorum gözlerine,
Sen kollarıma düşünceye kadar,
çünkü biliyorum, sen varsın.
Kavuşacağız er ya da geç,
geleceğim her gün biraz daha yakınına,
biliyorsun, bütün yollarım, sana çıkıyor."
Ve yere düştüğün zaman, kalkacaksın ayağa, sonra yürüyüp gideceksin, öylesine...
Koğuş, Arno Strobel
“Bence bu hikâye o kadar inanılmaz ki gerçek olması lazım. Bütün bunları uydurmuş olacak kadar kaçık olamazsın.”
Koğuş, Arno Strobel
Hiç sanmıyorum,
Koğuş, Arno Strobel
birilerinin eksikliğimi hissedeceğini,
çünkü eksikliğimi hissetmesini istediğim,
zaten varlığımın farkında değil.
İnsanların birçoğunun onuru ve saygısı yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
"Bir deli asla delirmiş olabileceğini düşünmez.”
Koğuş, Arno Strobel
İçindeki o devasa, zifiri karanlıktaki çaresizlik canavarının yanında belli belirsiz algılanabiliyordu ama yine de oradaydı işte. Bu, bir anlık bir mutluluktu.
Koğuş, Arno Strobel
Sanki onu sakinlerinin hiçbir insani özellik taşımadığı başka bir gezegene nakletmişlerdi. Nereye giderse gitsin, ki bunu fazlasıyla yapıyordu, şu koca dünyada içinde güvenlik ve huzur duygularını uyandıran en küçük bir yer bile yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
...insan çok okumalı ama okuduklarında da seçici olmalı.
📖 Sayfa 110 · Senaryo, Arno Strobel
O birlikte oturup “Toplantı” dedikleri şeyi yapmaktan hiç hoşlanmıyordu, hele de kendisine ne yapacağını söyleyebileceklerini sanan adamlarla, hiç.
Koğuş, Arno Strobel
“Yani, ben... aslında çok sigara içen bir tiryakiyim” ...
Koğuş, Arno Strobel
“Bu çok aptalca bir alışkanlık.”
Hayatın tümü çeşitli olaylardan oluşuyordu. Her saniye milyarlarca ışın demeti halinde birbirlerine doğru hareket eden insanlardan, hayvanlardan ve eşyalardan. Her buluşma bir olaydı ve her biri üzerinde durmaya değerdi, çünkü tek bir unsur bile yolundan sapsa bu, dünyayı değiştirebilirdi.
Koğuş, Arno Strobel
İnsan kendisini ne kadar emniyette hissederse hissetsin, bulunduğu yeri asla denetimsiz bırakmamalıydı.
Koğuş, Arno Strobel
O anda yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
Umut edebileceği bir şey de.
Hiçbir şey yoktu işte.
O kadar yorgundu ki...
İçinde bugüne dek tasavvur edebileceği her şeyden daha şiddetli olan, ancak kaynağı gerçeklik olmadığı için, bu gerçek dünyada yok olması mümkün olmayan bir acı vardı.
Koğuş, Arno Strobel
Sibylle'nin içinde yine bir şeyler kırıldı. Bu asla sona ermeyecek miydi? Giderek daha kötüleşmek zorunda mıydı?
Koğuş, Arno Strobel
"Hiç sanmıyorum,
📖 Sayfa 97 · Koğuş, Arno Strobel
birilerinin eksikliğimi hissedeceğini,
çünkü eksikliğimi hissetmesini istediğim,
zaten farkımda değil."
Onların da küçük dertleri vardı, lafı bile edilmeyecek şeylere sinirleniyorlardı ve gerçek bir sıkıntının tam ortasında bulunmanın ne demek olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
seni kovalayan anilarinsa kaçip saklanamazsın yüzlesmekten baska çaren yok
Koğuş, Arno Strobel
"İnsan önemli şeyleri genellikle birçok kez dinledikten sonra fark ediyor.”
Koğuş, Arno Strobel
'Hiç kimse', sesi çınladı içinde. Bütün özlemlerinin karşılığı, bütün umutsuzluklarının nedeni, işte bu kelimeydi. Bildik hayatından geriye kim kalmıştı? 'Hiç kimse'. Sığınabileceği, yardım isteyebileceği kim vardı? 'Hiç kimse'.
Koğuş, Arno Strobel
"Kadınlara şiddet kullanan palavracı korkaklardan bıktım usandım. Yani kafana bir delik açmaktan hiç mi hiç çekinmem, çünkü sen lanet caninin tekisin ve lanet caninin tekini vurup öldürmek nefsi müdafaaya girer."
📖 Sayfa 280 · Koğuş, Arno Strobel
Sanki her şey kirli gri renklerden oluşan bir bulamacın içinde birbirine karışıyordu.
Koğuş, Arno Strobel
Herkesin bana canı o anda nasıl isterse o şekilde davranabileceğini sanmasından bıktım.
📖 Sayfa 141 · Koğuş, Arno Strobel
Duygularınızın açığa çıkmasına izin verirseniz tarafsız bakış açınızı kaybeder ve detayları göremezsiniz.
📖 Sayfa 57 · Hipnoz, Arno Strobel
Seni kovalayan anılarınsa kaçıp saklanamazsın.
Koğuş, Arno Strobel
İnsan beyni gerçekten de çok inanılmaz şeyler yapabilme yeteneğine sahip. Ama aksadığı zaman bize aynı inanılmazlıkta oyunlar da oynayabiliyor. Bu gerçeği ne kadar çabuk kabul ederseniz, çabucak iyileşme şansınız da aynı ölçüde artacak.
Koğuş, Arno Strobel
"Hayatta her berbat şeyden olumlu bir sonuca da ulaşılabiliyor."
📖 Sayfa 202 · Senaryo, Arno Strobel
"Düşünün, bir tabutun içindesiniz ve çığlıklarınızı kimse duymuyor "
Tabut, Arno Strobel
"Sessizlik kelimelerden daha fazla şey söyler."
📖 Sayfa 192 · Senaryo, Arno Strobel
Kendi içini dinledi ve şaşkınlıkla içinde büyük bir boşluğun bulunduğunu fark etti. İçindeki bütün öfke, bütün çaresizlik, bütün duygular sanki bir şalterle devre dışı bırakılmıştı.
Koğuş, Arno Strobel
"Derin bir çaresizlik içindeyim. Tüm hayatım havada çözünüp yok olmuş gibi görünüyor ve aklımı kaçırmış olduğumdan ciddi anlamda şüphe ediyorum."
Koğuş, Arno Strobel
Bir insan konusunda bu denli yanılmak mümkün mü?
📖 Sayfa 230 · Koğuş, Arno Strobel
"Biliyor musunuz," dedi sonra boğazını temizleyerek, "insan beyni gerçekten de çok inanılmaz şeyler yapabilme yeteneğine sahip. Ama aksadığı zaman bize aynı inanılmazlıkla oyunlar da oynayabiliyor. ..."
📖 Sayfa 17 · Koğuş, Arno Strobel
Ateşler içinde yanan ruhunu yağan soğuk bir yağmur gibi serinletmek için geçmişin huzurlu anılarını aramaya başladı.
Koğuş, Arno Strobel
İnsan insana her zaman muhtaçtır.
📖 Sayfa 186 · Tabut, Arno Strobel
"Korkan kişi hayatla yüzleşemez. İnsanları küçük, pislik yalancılara çeviren şey korkudur."
Tabut, Arno Strobel
İçinde defalarca ortaya çıkan boşluğun yine kendisini göstermeye başladığını hissediyordu. Nereye giderse gitsin, şu koca dünya içinde güvenlik ve huzur duygularını uyandıran en küçük bir yer bile yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
"Sanırım bu ara hiç kimseye güvenmiyor."
Koğuş, Arno Strobel
Ona güvenmezsem, kime güveneceğim? Kime güvenebilirim?
Koğuş, Arno Strobel
altmış bir yıllık hayat tecrübesine sahip genç bir kadının söyleyeceklerine kulak ver: Bir deli asla delirmiş olabileceğini düşünmez.”
📖 Sayfa 48 · Koğuş, Arno Strobel
Yaptğı bir şeyleri, neden kendi yaptığı şekilde yaptığı kimseyi ilgilendirmezdi.
📖 Sayfa 253 · Koğuş, Arno Strobel
eğitimli insanlar bazen en anlaşılmaz şeyleri yapabiliyorlardı.
📖 Sayfa 17 · Hipnoz, Arno Strobel
"Ceza olmalıdır, toplumu bozulmuşluktan korumanın tek doğru yolu cezadır. "
Tabut, Arno Strobel
Sırılsıklam âşık olduğun birini hiç tanımamak çok berbat bir duygu
📖 Sayfa 215 · Hipnoz, Arno Strobel
"İnsanoğlunun yapmayacağı kötülük yok herhalde?"
📖 Sayfa 193 · Senaryo, Arno Strobel
"Bazen bir şeyi yapamayacağını sandığımız kişilerin bunu yapmak için aslında bir sürü nedenleri olur."
📖 Sayfa 272 · Senaryo, Arno Strobel
İçinde bugüne dek tasavvur edebileceği her şeyden daha şiddetli olan, ancak kaynağı gerçeklik olmadığı için, bu gerçek dünya da yok olması mümkün olmayan bir acı vardı.
📖 Sayfa 229 · Koğuş, Arno Strobel
...içinde yüzmekte olduğu bu yalan okyanusundaki son can kurtarma filikasının da tehlikeli biçimde yalpalamaya başladığını hissetti.
Koğuş, Arno Strobel
Yatağı yuvası, örtü de kendisini dışarıdan gelecek kötülüklere karşı koruyan bir koza olurdu.
Koğuş, Arno Strobel
"... insan beyni gerçekten de çok inanılmaz şeyler yapabilme yeteneğine sahip. Ama aksadığı zaman bize aynı inanılmazlıkta oyunlar da oynayabiliyor."
Koğuş, Arno Strobel
Hiç sanmıyorum, birinin eksikliğimi hissedeceğini, çünkü eksikliğimi hissetmesini istediğim, zaten varlığımın farkında değil.
📖 Sayfa 97 · Koğuş, Arno Strobel
Özü fark etmeniz gerekiyor
📖 Sayfa 204 · Hipnoz, Arno Strobel
Çocukları kapsayan cinayet olaylarının neredeyse yarısında katil aileden biri oluyor...
📖 Sayfa 20 · Hipnoz, Arno Strobel
O anda yapabileceği hiçbir şey yoktu. Umut edebileceği bir şey de.
📖 Sayfa 242 · Koğuş, Arno Strobel
"Başkalarına yardım eden insanların da var olmasının nesi kötü acaba?"
Koğuş, Arno Strobel
Bu labirentten bir an önce çıkmalı, belki de tehlikeli bir durumda bulunan oğlunu bulmalıydı. Sibylle'nin adımları hızlandı. Sadece birkaç kapı sonra o aydınlık, sevecen merdiven boşluğuna ve on dört basamak sonra da hastanenin giriş salonuna ulaşmıştı.
📖 Sayfa 63 · Koğuş, Arno Strobel
gözlerini tam ortada bulunan danışma noktasından, az ötedeki büyük alışveriş yerine kaydırdı. Salonun içinde oradan oraya giden ya da raflarda duran ve kendilerini para harcamaya ikna etmesi beklenen şeylere bakan insanlara inanılmaz bir şekilde gıpta ediyordu. Onların da küçük dertleri vardı, lafı bile edilmeyecek şeylere sinirlenniyorlardı ve gerçek bir sıkıntının tam ortasında bulunmanın ne demek olduğu hakkında hiçbir fikirleri yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
Asla ama asla hiçbir cinayet davasında duygularınızın sizi ele geçirmesine izin vermemelisiniz.
Hipnoz, Arno Strobel
Sibylle bir kez daha çökmüştü. Bedensel bir çöküş değildi bu, dışarıdan bakan biri fark edemezdi. Bir iskambil kulesi gibi devrilen, cılız ve çürük de olsa, içindeki o küçücük umuttu.
Koğuş, Arno Strobel
Biri onun elinden her şeyini almıştı. Korku hariç.
Koğuş, Arno Strobel
...şu koca dünyada içinde güvenlik ve huzur duygularını uyandıran en küçük bir yer bile yoktu.
Koğuş, Arno Strobel
"Seni kovalayan anılarınsa kaçıp saklanamazsın . Yüzleşmekten başka çaren yok."
Koğuş, Arno Strobel
Bu gerçek dünyada yok olması mümkün olmayan bir acı vardı.
📖 Sayfa 229 · Koğuş, Arno Strobel
Görev senin için kutsaldır. Onu yerine getireceksin... gerektiğinde
📖 Sayfa 146 · Koğuş, Arno Strobel
hayatın pahasına.
Bir zamanlar aksinin bile iddia edilemez olduğuna inandığı her şeyden şüphelenmeye başlamıştı, hatta akıl sağlığından bile. Ama Peter Maffay'ın bir şarkısının sözleri aklına geliyordu. Her bir dizeyi biliyordu. Üstelik sadece bu şarkının da değil.
📖 Sayfa 98 · Koğuş, Arno Strobel
'Bir kale gibi evin ve ben çalıyorum kapıyı.
Haydi aç!
Hayat yok pencerelerin hiç birinde,
Hissediyorum sen de yaşamıyorsun burada artık.'
Seni kovalayan anilarinsa kaçip saklanamazsin.
Koğuş, Arno Strobel
"Neresinden başlasam ki? Bu bir polisiye roman ama tam bir korku filmi gibi. Jahn o korkunç kadın cinayetlerini öylesine ayrıntılarına kadar anlatıyor ki sanki bunları yazarken zevk alıyor.
Senaryo, Arno Strobel
Hatta bir kadının boğularak öldürülüşünü diğer kadına seyrettiriyor. Bu sahneyi yazarken sanki keyifleniyor. Aslında önemli olan birçok şeyi de
Sanki es geçiyor. Hepsi tutarsız, dengesiz, kahramanları sıradan ve niteliksiz kişiler. Cinayet işlenen yerleri de tüm ayrıntılarıyla, öyle özene bezene ve uzun uzun anlatıyor ki en az dört sayfa okuduktan sonra tekrar cinayet yerine dönüyorsunuz..
"Hiç sanmıyorum, birilerinin eksikliğimi hissedeceğini, çünkü eksikliğimi hissetmesini istediğim, zaten varlığımın farkında değil."
📖 Sayfa 97 · Koğuş, Arno Strobel
Sibylle kısa bir kahkaha attı. Evet bu çılgıncaydı. Son iki ayını nerde ve nasıl geçirdiğini bilmiyordu.
Hiç sanmiyorum,
📖 Sayfa 97 · Koğuş, Arno Strobel
birilerinin eksikligimi hissedecegini,
çünkü eksikligimi hissetmesini istedigim,
zaten varligimin farkinda degil.
"Kadınlara şiddet uygulayan palavracı korkaklardan bıktım usandım artık. Yani kafana bir delik açmaktan hic mi hiç çekinmem, çünkü sen lanet caninin tekisin ve lanet caninin tekini vurup öldürmek nefsi müdafaaya girer. Anlaşıldı mı ?"
📖 Sayfa 280 · Koğuş, Arno Strobel
Bir düş. Sadece bir düş görmüştü, ancak rahatlama duygusu yine de içine yavaş yavaş yayılıyordu çünkü o boğucu korkunun zalim kapanından henüz tam anlamıyla kurtulabilmiş değildi. Ayrıca nerede bulunduğunu da bilmiyordu.
Koğuş, Arno Strobel
Tutun bana,
📖 Sayfa 148 · Koğuş, Arno Strobel
daha fazla güven
çünkü bırakmayacağım seni bir daha,
kollarımın arasından.
Korkma, sadece bana bak
Seni her şeyden koruyacağım.
Sibylle, kızıl saçlı kadının gözlerinin ta içine baktı ve dünden beri içinde yüzmekte olduğu bu yalan okyanusundaki son can kurtarma filikasının da tehlikeli biçimde yalpalamaya başladığını hissetti.
Koğuş, Arno Strobel